-A +A

Scheiding der machten een fictie

Printervriendelijke versiePrintervriendelijke versieVerstuur naar een vriendVerstuur naar een vriend

Kan er nog sprake zijn van een absolute scheiding der machten wanneer:

• De wetgevende macht daden van een onderzoeksgerecht kan uitoefenen door een parlementaire onderzoekscommissie, of door haar beslissingsmacht om al dan niet de parlementaire onschendbaarheid op te heffen. Ja. Wanneer zulks in het belang van de rechtstaat en stabiliteit van het land gebeurt om excessen te verhelpen en met inspraak lees controle van het volk de democratie kan helpen. Neen wanneer zulks onder invloed van derden (vb. Berlusconi) misbruikt wordt. Neen,  wanneer retroactieve wetten worden gestemd hetgeen in fiscale zaken meer dan eens gebeurt en waarbij retroactieve strafwetten bedreigend zijn voor de rechtstaat. 

• De uitvoerende macht haar eigen rechtscolleges heeft bestaande uit de uivoerende macht en vaak met enige beroepsmogelijkheid de uitvoerende macht (vb. RIZIV zaken of waarbij de bevoegdheden van de rechtbank beperkt blijven tot marginale toetsing? Dit is een manifeste schending van de scheiding der machten, die ten deze een inbreuk uitmaakt op de rechtstaat.

• De bevoegdheid van het parket om een strafrechtelijk onderzoek te "kelderen" met een bemiddeling in strafzaken, waarbij de vermogenden straffen kunnen afkopen en onvermognde slachtoffers de sanctie van de daders van een misdrijf moeten ondergaan waarbij van hen ook een beetje "goede wil gevraagd wordt".

• Tuchtbeslissing niet genomen worden door een onafhankelijke derde maar door de instelling of organisatie waarvan de tuchtonderhorige deel uitmaakt. Het regelen van interne tucht en sanctionering binnen de beroepsgroep is pre-revovutionair recht, lees middeleeuws of feodaal recht, lees recht van de ambachten en gilden. Zelfbescherming van het beroep en de kaste staan ipso facto centraal, veelal ook de bescherming van de beroepseer. Maar dit zijn ethische of economische maatstvanen die mijlenver staan van recht.


De rechtstaat is echter een staat van rechters geworden:

Denk hierbij aan:

• de afdeling wetgeving bij de Raad van State en haar bevoegdheid.

• de macht van het grondwettelijk Hof en het Hof van Cassatie om wetten ongrondwettelijk te verklaren of strijdig met andere ondermeer internationale normen, zonder politie controle.

• de bedenkingen waarbij rechters beoordeeld worden op snelheid om hun efficiëntie te meten, alsof de rechtbank een rechtersbedrjif is

• rechters en hun personeel overleggen met derden en lekken aan derden.

Dit is geen betoog tegen maar voor de rechter, zonder wie de rechtstaat niet verder kan bestaan, mits hij in alle onafhankelijkheid, los van zijn eigen ethische achtergrond, recht kan spreken.

 



Roland Freisler is het toonbeeld van de (nazi)rechter met de meest afschuwelijke houding en minachting voor het recht. Hij was het toonbeeld van de verkrachting van het vermoeden van onschuld, ontzegde elk recht van verdediging en liet van bij de aanvang van het proces reeds verstaan dat elke verdediging zinloos was.


afbeelding van Freisler in rode Nazi toga

 

Commentaar: 

• Bert Nelissen, Bouche de la loi à papa in Kielzog van New Management NJW 268, 570

• Marcel Storme, Van rechtstaat, naar rechterstaat, NJW 268, 576

Gerelateerd
0
Aangemaakt op: zo, 02/12/2012 - 21:18
Laatst aangepast op: zo, 02/12/2012 - 21:18

Hebt u nog een vraag?

Hebt u nog een vraag in dit verband, klik dan hier om uw vraag aan ons te stellen, of meteen een afspraak te maken voor een consultatie.

Aanvulling

Heeft u een suggestie, aanvulling of voorstel tot correctie met betrekking tot deze pagina? Gebruik dit adres om het te melden.