-A +A

Sociale huur: Huurder en partner zijn beide verplicht zich te gedragen conform de sociale woonverplichting

Printervriendelijke versiePrintervriendelijke versieVerstuur naar een vriendVerstuur naar een vriend
Instantie: Grondwettelijk hof (arbitragehof)
Datum van de uitspraak: 
don, 05/03/2015
A.R.: 
24/2015

Als de aan de sociale huurder opgelegde verplichtingen niet worden nagekomen, kan de verhuurder, onder de door de Vlaamse Regering te bepalen voorwaarden, de huurder van een sociale woning, mits deze laatstgenoemde daarmee instemt, begeleiden of laten begeleiden bij het naleven zijn verplichtingen (artikel 92, § 3, van het decreet van 15 juli 1997).

De volgehouden weigering door een echtgenoot of partner, die als contractpartij een gebruiker van de sociale woondienst is geworden, om zich naar die verplichtingen te schikken, kan leiden tot een administratieve sanctie (artikel 102bis van de Vlaamse Wooncode) of in voorkomend geval tot de opzegging van de huurovereenkomst.

Het doel dat erin bestaat de best mogelijke leefbaarheid te waarborgen voor alle bewoners van sociale woningen, kan weliswaar rechtvaardigen dat in een begeleiding wordt voorzien voor de nieuwe huurders en dat zij aan hun plichten worden herinnerd. Evenredige sancties moeten kunnen worden opgelegd aan huurders die, doordat zij nalaten hun contractuele verplichtingen na te komen, last of hinder veroorzaken voor alle bewoners.

Het is bijgevolg gerechtvaardigd dat de decreetgever voorziet in een geheel van maatregelen en sancties die de verhuurders van sociale woningen toelaten op gepaste en evenredige wijze te reageren op het ongewenste gedrag of de tekortkomingen van de huurders.

Overigens kan in bepaalde gevallen het gedrag van de huurders verantwoorden dat een einde wordt gemaakt aan de huurovereenkomst. In die gevallen voorziet artikel 98, § 3, van de Vlaamse Wooncode in de mogelijkheid de huurovereenkomst op te zeggen, mits, naar gelang van het geval, een opzeggingstermijn van drie of zes maanden in acht wordt genomen. Met toepassing van het gemeen recht kan een opzegging van de huurovereenkomst wegens een tekortkoming van de huurder aan zijn contractuele verplichtingen steeds worden uitgesproken door de vrederechter, zodat die sanctie onderworpen is aan een voorafgaande rechterlijke controle.

Een opzegging van de huurovereenkomst die door de verhuurder zou worden geëist wegens verzuim of weigering vanwege de huurder om de taal te leren, zou bovendien klaarblijkelijk onevenredig zijn wanneer de verhuurder niet zou kunnen aantonen dat dit verzuim of die weigering ernstige hinder of een reële aantasting van de leefbaarheid voor andere huurders heeft veroorzaakt.

De vrederechter zal derhalve, ook in dat geval, kunnen nagaan of de ernst van de tekortkoming door de huurder de beëindiging van de huurovereenkomst kan verantwoorden.

Publicatie
tijdschrift: 
juridat
In bibliotheek?: 
Dit item is beschikbaar in de bibliotheek van advocatenkantoor Elfri De Neve

Het Grondwettelijk Hof,

I. Onderwerp van het beroep en rechtspleging
Bij verzoekschrift dat aan het Hof is toegezonden bij op 13 januari 2014 ter post aangetekende brief en ter griffie is ingekomen op 15 januari 2014, is beroep tot vernietiging ingesteld van de artikelen 3, 6°, 50, 3°, en 67 van het decreet van het Vlaamse Gewest van 31 mei 2013 houdende wijziging van diverse decreten met betrekking tot wonen (bekendgemaakt in het Belgisch Staatsblad van 11 juli 2013) door de vzw « Vlaams Huurdersplatform » en de vzw « Forum van Etnisch-Culturele Minderheden », bijgestaan en vertegenwoordigd door Mr. M. Dambre, advocaat bij de balie te Gent.
(...)

II. In rechte
(...)

Ten aanzien van de bestreden bepalingen

B.1. De verzoekende partijen vorderen in de eerste plaats de vernietiging van de artikelen 3, 6°, en 50, 3°, van het decreet van het Vlaamse Gewest van 31 mei 2013 houdende wijziging van diverse decreten met betrekking tot wonen, waarbij wijzigingen worden aangebracht in het decreet van 15 juli 1997 houdende de Vlaamse Wooncode (hierna : de Vlaamse Wooncode).

B.2.1. Artikel 3, 6°, van het bestreden decreet wijzigt de definitie van een « huurder van een sociale huurwoning » in artikel 2, § 1, 34°, van de Vlaamse Wooncode, waardoor die bepaling voortaan luidt als volgt :

« [...]
34° huurder van een sociale huurwoning :

a) de persoon die zich bij de inschrijving voor een sociale huurwoning heeft opgegeven als referentiehuurder, en de persoon die bij aanvang van de huurovereenkomst met hem gehuwd is of wettelijk samenwoont of die bij aanvang van de huurovereenkomst zijn feitelijke partner is;

b) de persoon die na de aanvang van de huurovereenkomst huwt of wettelijk gaat samenwonen, met de persoon, vermeld in punt a), en die de huurovereenkomst mee ondertekent of de feitelijke partner die een jaar als huurder als vermeld in punt c), samenwoont met de persoon, vermeld in punt a);

c) alle andere personen dan de personen, vermeld in punt a) en b), met uitzondering van de minderjarige kinderen, die in de sociale huurwoning hun hoofdverblijfplaats hebben, en die de huurovereenkomst mee ondertekenen ».

B.2.2. Vóór die wijziging werd in artikel 2, § 1, 34°, van de Vlaamse Wooncode de huurder van een sociale huurwoning als volgt gedefinieerd :

« a) de particuliere ondertekenaar of ondertekenaars bij de aanvang van de huurovereenkomst;

b) de persoon die huwt of wettelijk gaat samenwonen na de aanvang van de huurovereenkomst, vermeld in a) met de in a) vermelde persoon. De personen die vermeld zijn onder a) en b) brengen de verhuurder van een sociale huurwoning onverwijld op de hoogte van hun burgerlijke staat;

c) de partner die onder de door de Vlaamse Regering te bepalen voorwaarden feitelijk samenwoont met de in a) vermelde persoon en die, op voorwaarde dat de in

a) vermelde persoon en de verhuurder van een sociale huurwoning er mee instemmen, de huurovereenkomst mee ondertekent;

d) alle andere personen, met uitzondering van de minderjarige kinderen, die daar hun hoofdverblijfplaats hebben, en die, op voorwaarde dat de in a) vermelde persoon of personen en de verhuurder van een sociale huurwoning ermee instemmen, de huurovereenkomst mee ondertekenen ».

B.3.1. Met artikel 50, 3°, van het bestreden decreet wordt in artikel 95, § 1, van de Vlaamse Wooncode tussen het eerste en het tweede lid een lid toegevoegd, dat bepaalt :

« Een persoon kan alleen toetreden tot een lopende huurovereenkomst als hij aantoont dat hij voldoet aan de voorwaarden, vermeld in het eerste lid, met uitzondering van de voorwaarde met betrekking tot het inkomen, en als de toetreding niet leidt tot een sociale huurwoning die een onaangepaste woning is ».

B.3.2. Het aldus gewijzigde artikel 95, § 1, van de Vlaamse Wooncode bepaalt :
« De kandidaat-huurder kan alleen worden toegelaten tot een sociale huurwoning als hij aantoont dat hij :

1° voldoet aan de voorwaarden inzake onroerend bezit en inkomen die de Vlaamse Regering vaststelt;

2° voor zover hij een sociale woning, die niet gelegen is in een rand- of taalgrensgemeente, zoals vermeld in de gecoördineerde wetten van 18 juli 1966 op het gebruik van de talen in bestuurszaken, wil betrekken, bereid is om Nederlands aan te leren. Bij het aanleren van het Nederlands wordt er gestreefd naar een niveau dat overeenkomt met de richtwaarde A.1. van het Gemeenschappelijk Europees Referentiekader voor talen. De Vlaamse Regering bepaalt de nadere regels om die bereidheid vast te stellen. Diegenen die kunnen aantonen reeds aan deze richtwaarde A.1. voor het Nederlands te voldoen, worden onder de door de Vlaamse Regering te bepalen voorwaarden vrijgesteld. De Vlaamse Regering duidt tevens de categorieën van personen aan die worden vrijgesteld van de voorwaarde tot bereidheid om het Nederlands aan te leren. In ieder geval wordt de persoon die aan de hand van een medisch attest aantoont dat hij ernstig ziek is of een mentale of fysieke handicap heeft, wat het halen van de richtwaarde blijvend onmogelijk maakt, vrijgesteld van die voorwaarde;

3° voor zover hij een sociale woning, gelegen in een rand- of taalgrensgemeente, zoals vermeld in de gecoördineerde wetten van 18 juli 1966 op het gebruik van de talen in bestuurszaken, wil betrekken, zonder afbreuk te doen aan de taalfaciliteiten, bereid is om Nederlands aan te leren. Bij het aanleren van het Nederlands wordt er gestreefd naar een niveau dat overeenkomt met de richtwaarde A.1. van het Gemeenschappelijk Europees Referentiekader voor talen. De Vlaamse Regering bepaalt de nadere regels om die bereidheid vast te stellen. Diegenen die kunnen aantonen reeds aan die richtwaarde voor het Nederlands te voldoen, worden onder de door de Vlaamse Regering te bepalen voorwaarden vrijgesteld. De Vlaamse Regering duidt tevens de categorieën van personen aan die worden vrijgesteld van de voorwaarde tot bereidheid om het Nederlands aan te leren. In ieder geval wordt de persoon die aan de hand van een medisch attest aantoont dat hij ernstig ziek is of een mentale of fysieke handicap heeft, wat het halen van de richtwaarde A.1. blijvend onmogelijk maakt, vrijgesteld van die voorwaarde;

4° voor zover het decreet van 28 februari 2003 betreffende het Vlaams inburgeringsbeleid van toepassing is, bereid is het inburgeringstraject te volgen overeenkomstig hetzelfde decreet;

5° ingeschreven is in de bevolkingsregisters, vermeld in artikel 1, § 1, eerste lid, 1°, van de wet van 19 juli 1991 betreffende de bevolkingsregisters, de identiteitskaarten, de vreemdelingenkaarten en de verblijfsdocumenten en tot wijziging van de wet van 8 augustus 1983 tot regeling van een Rijksregister van de natuurlijke personen, of ingeschreven is op een referentieadres als vermeld in artikel 1, § 2, van de voormelde wet.

Een persoon kan alleen toetreden tot een lopende huurovereenkomst als hij aantoont dat hij voldoet aan de voorwaarden, vermeld in het eerste lid, met uitzondering van de voorwaarde met betrekking tot het inkomen, en als de toetreding niet leidt tot een sociale huurwoning die een onaangepaste woning is.

De verhuurder verleent voorrang aan degenen die hij opnieuw moet huisvesten overeenkomstig de bepalingen van artikel 18, § 2, tweede lid, artikel 26, en artikel 60, § 3, en aan de personen, vermeld in artikel 90, § 1, vierde lid.

De sociale huurwoningen worden toegewezen door het bevoegd orgaan van de verhuurder, rekening houdend met :

1° de keuze van de kandidaat-huurder van een sociale huurwoning qua type, ligging huurprijs en vaste huurlasten van de woning;

2° de bijzondere doelstellingen van het woonbeleid, vermeld in artikel 4, § 2;

3° het toewijzingsreglement dat in voorkomend geval een lokale invulling geeft aan de prioriteiten en toewijzingsregels die de Vlaamse Regering vaststelt.

De Vlaamse Regering bepaalt de nadere regels voor de uitvoering van het vierde lid en besteedt bij de vaststelling van de prioriteiten en regels voor de toewijzing van sociale huurwoningen extra aandacht aan kandidaat-huurders die behoren tot de meest behoeftige gezinnen of alleenstaanden en aan bewoners van een sociale huurwoning die willen of moeten verhuizen naar een aangepaste woning. De Vlaamse Regering kan een toewijzing afhankelijk maken van een begeleidingsovereenkomst die gesloten wordt tussen de kandidaat-huurder en een welzijnsorganisatie.

De Vlaamse Regering stelt een verhaalprocedure in voor kandidaat-huurders die zich benadeeld achten bij de toewijzing van een sociale huurwoning. Die procedure bepaalt de termijn en de vorm van het indienen van een bezwaarschrift door de kandidaat-huurder, alsook de mogelijkheid om gehoord te worden en de behandeling van het bezwaarschrift ».

B.4. De bestreden bepalingen worden in de memorie van toelichting bij het bestreden decreet als volgt verantwoord :

« De huidige categorisering van huurders van een sociale huurwoning heeft echter een ongelijke behandeling van kinderen van huurders van een sociale huurwoning bij het overlijden of het vertrek van de langstlevende ouder tot gevolg. De kinderen die bij het sluiten van de huurovereenkomst meerderjarig zijn, zijn huurders van categorie A en hebben dus recht op de sociale huurwoning als de langstlevende ouder overlijdt of de sociale huurwoning verlaat, en kunnen de sociale huurwoning aankopen.

De kinderen die minderjarig zijn bij het sluiten van de huurovereenkomst, en die op het moment dat ze meerderjarig worden de huurovereenkomst mee ondertekenen als huurder van categorie D, hebben die rechten niet. Nochtans was het nooit de bedoeling om het in het verleden steeds ingenomen beleidsstandpunt, met name dat sociale huurwoningen geen ' artificiële erfeniswoningen ' mogen zijn, te wijzigen. Dit betekent dat alleen de oorspronkelijke hoofdhuurder met zijn wettelijke of feitelijke partner de woning als laatsten konden bewonen. De sociale huurwoning zou niet mogen overgaan van de ouders op de kinderen of derden.

Dit beleidsstandpunt is ingegeven vanuit de bekommernis om de gelijkheid tussen de kandidaat-huurders te waarborgen, meer bepaald tussen de kandidaat-huurders die op de wachtlijst staan en de inwonende meerderjarige kinderen en derden die later in de sociale huurwoning zijn komen bijwonen. De inwonende kinderen en andere inwonende derden dienen zich bij het overlijden of het vertrek van de oorspronkelijke huurder en zijn wettelijke of feitelijke partner, in eigen naam kandidaat te stellen voor een sociale huurwoning.

Door te sleutelen aan de categorisering van de huurders kan dit beleidsstandpunt opnieuw gevalideerd worden. De meerderjarige kinderen bij aanvang van de huurovereenkomst worden ondergebracht in de nieuwe categorie C (komt overeen met de huidige categorie D). De huurders van categorie C kunnen de woning niet blijven bewonen als de laatste huurder van categorie A en B overlijdt of de woning heeft verlaten. Categorie A zal voortaan nog alleen bestaan uit de persoon die zich bij de inschrijving heeft opgegeven als referentiehuurder en de persoon met wie hij wettelijk samenwoont of gehuwd is of zijn feitelijke partner bij de aanvang van de huurovereenkomst. Alleen de huurders van categorie B (feitelijke en wettelijke partners en wettelijke samenwoners die na de aanvang van het huurcontract zijn komen bijwonen) kunnen de woning blijven bewonen als de huurder van categorie A overlijdt of de woning verlaat (zie ook toelichting bij het ontworpen artikel 50).

Daarnaast wordt de huidige categorie B (wettelijke samenwoners en gehuwden na de aanvang van de huurovereenkomst) samengevoegd met de huidige categorie C (feitelijke partner) tot de nieuwe categorie B. Er zal dus geen onderscheid meer gemaakt worden tussen deze twee categorieën. De wettelijke samenwoners en gehuwden na de aanvang van de huurovereenkomst zullen voortaan ook moeten voldoen aan de gestelde woonbehoeftigheidsvoorwaarden (zie ook toelichting bij het ontworpen artikel 48).

De juridische bescherming van de gezinswoning in het burgerlijk huwelijksrecht (artikel 215 Burgerlijk Wetboek (BW) en het wettelijk samenwoningsrecht (artikel 1475 (BW)) vormen geen beletsel om de gehuwde of de wettelijke samenwonende kandidaat-huurders die na de aanvang van de huurovereenkomst wensen toe te treden tot een lopende huurovereenkomst, te onderwerpen aan de toelatingsvoorwaarden voor een sociale huurwoning. Het aanbieden van een huurwoning tegen sociale voorwaarden dient immers te worden gekwalificeerd als een taak van openbare dienst (= sociale woondienst) die wordt aangeboden om de daadwerkelijke uitoefening van hun grondrecht mogelijk te maken ten aanzien van die personen die aan bepaalde kenmerken en uitoefeningsvoorwaarden voldoen. Tot die laatste voorwaarden behoort de naleving van overeenkomstige plichten, die volgens decennialange constante rechtspraak tot het wezen van de sociale huisvesting behoren.

Zo bijvoorbeeld gegevens verschaffen over het inkomen, de woning strikt persoonlijk en zelf bewonen, gegevens verschaffen over iedere wijziging in de gezinssamenstelling. Het is immers zo dat de middelen die worden ingezet voor woonbehoeftigen beperkt zijn, en dus selectief moeten worden ingezet (cf. ook de categoriale selectiviteit van het woonbeleid). Een der belangrijkste auteurs met betrekking tot deze materie, B. Hubeau, stelt in zijn Kroniek van de rechtspraak sociale woninghuur (T. Vred., 1990, 321-330, in het bijzonder cijfers 13 en 17) :

' Belangrijk is eveneens het arrest van het Hof van Cassatie van 10 februari 1983, waarin wordt gesteld dat het algemeen opzet van de sociale huisvesting impliceert dat bepaalde (vaak strengere dan burgerrechtelijke, maar daarop gesteunde) verplichtingen ten aanzien van de huurder bestaan bv. de persoonlijke en effectieve bewoning : de niet-naleving daarvan kan de ontbinding van de huurovereenkomst te zijnen laste voor gevolg hebben (Cass., 10 februari 1983, Arr. Cass., 1982-1983, 751, Pas., 1983, I, 661, J.T., 1983, 540, R.W., 1983-84, 2233, noot HUBEAU B., Rev. Not. B., 1983, 310 en T. Vred., 1983, 230, noot JADOT B.) '.

Het is omwille van het algemeen belang noodzakelijk om af te wijken van de regel van het Burgerlijk Wetboek (met name de doorwerking van huwelijksrecht/wettelijk samenwoningsrecht in gemene huur). Het is wenselijk en noodzakelijk om ook gehuwde of wettelijk samenwonende kandidaten te screenen op woonbehoeftigheid, de vergoeding die zij betalen daarop af te stemmen, en hen als persoonlijke gebruikers van een sociale woondienst te beschouwen.

Aangezien het sociaal huurrecht op zowat ieder denkbaar en mogelijk vlak afwijkt van het gemene huurrecht (het gemene huurrecht is slechts aanvullend van toepassing cf. artikel 91, § 3, VWC) en het administratief recht dient om de uitzonderingspositie van het algemeen belang te waarborgen, dient dit consequent te worden doorgetrokken naar alle gebruikers van de sociale woondienst. Er kan moeilijk bezwaar geopperd worden tegen het feit dat gebruikers van de sociale woondienst gevraagd wordt om de huurovereenkomst te ondertekenen en te voldoen aan de opgelegde toelatingsvoorwaarden. Er kan ook geen bezwaar zijn tegen transparantie en tegen het nastreven van objectieve uitoefening en gebruik - het omgekeerde zou immers de grondrechten van anderen bedreigen. Een gedifferentieerde regeling al naargelang de betrokkene een sociale, dan wel een andere woning betrekt, is geoorloofd en noodzakelijk.

De huidige bepaling van categorie C stelt dat de Vlaamse Regering de voorwaarden bepaalt waaraan moet voldaan zijn om als feitelijke partner dezelfde rechten te hebben als de wettelijke samenwoner en de gehuwde (na de aanvang van de huurovereenkomst). In het besluit van de Vlaamse Regering van 12 oktober 2007 tot reglementering van het sociale huurstelsel ter uitvoering van titel VII van de Vlaamse Wooncode (verder kaderbesluit Sociale Huur) wordt bepaald dat men beschouwd wordt als feitelijke partner na 1 jaar samenwonen met de huurder van categorie A. In de ontworpen definitie wordt ervoor geopteerd om deze duurtijd decretaal vast te leggen : ' de feitelijke partner die een jaar als huurder, vermeld in c), samenwoont met de in a) vermelde persoon '. De wettelijke samenwoners en gehuwden die na de aanvang van de huurovereenkomst komen bijwonen, dienen de huurovereenkomst ook te ondertekenen. Op dat moment kan de verhuurder ook de plichten die men heeft als sociale huurder meedelen. Vermits de feitelijke partners de huurovereenkomst al ondertekend hebben als huurder van de nieuwe categorie C, hoeven ze dat niet meer te doen als ze na een jaar huurder van de nieuwe categorie B worden.

De verhuurder en huurder van categorie A moeten voortaan, bij de toetreding van andere huurders tot het huurcontract, geen instemming meer verlenen. Instemming verlenen lijkt een appreciatiebevoegdheid te impliceren, terwijl de regelgeving op zich voldoende duidelijk is dat een bijkomende inwoonst niet kan als betrokkene niet voldoet aan de opgelegde toelatingsvoorwaarden en als de bijwoonst zou leiden tot een onaangepaste woning (zie toelichting bij het ontworpen artikel 48) » (Parl. St., Vlaams Parlement, 2012-2013, nr. 1848/1, pp. 7-9).

B.5.1. Uit het bovenstaande blijkt dat de decreetgever in de eerste plaats wil vermijden dat sociale woningen « artificiële erfeniswoningen » zijn, waarmee wordt aangegeven dat het niet de bedoeling is dat de kinderen van de huurder van een sociale woning deze woning automatisch verder kunnen blijven huren of de woning kunnen kopen wanneer de oorspronkelijke huurder de woning verlaat of overlijdt. Deze kinderen moeten zich voortaan in eigen naam kandidaat stellen voor een sociale huurwoning.

B.5.2. Voorts worden echtgenoten, wettelijk samenwonenden en feitelijk samenwonende partners voortaan gelijk behandeld wat hun rechten en plichten inzake sociale huur betreft.

Indien de referentiehuurder bij de aanvang van de huurovereenkomst gehuwd is, of wettelijk of feitelijk samenwoont, moeten alle betrokkenen de huurovereenkomst ondertekenen en zijn zij allen van in het begin als sociale huurders onderworpen aan de rechten en plichten die ter zake gelden.

Wanneer de referentiehuurder pas na het aangaan van de huurovereenkomst huwt of wettelijk of feitelijk gaat samenwonen moet zijn echtgenoot of partner de huurovereenkomst alsnog ondertekenen en zullen zij ook onderworpen zijn aan de voorwaarden die gelden voor de sociale huurder. Daartegenover staat dat die echtgenoten of partners, doordat zij aldus toetreden tot het huurcontract, in de woning zullen kunnen blijven wonen indien de oorspronkelijke huurder de woning verlaat of overlijdt.

Doordat de personen met wie de referentiehuurder gaat samenwonen de huurovereenkomst moeten ondertekenen, kan de verhuurder ook controle uitoefenen op het aantal personen dat in de woning woont en oordelen of deze nog aangepast is.

B.6. De verzoekende partijen vorderen verder de vernietiging van artikel 67 van het decreet van 31 mei 2013, dat een nieuw artikel 4.2.10 invoegt in boek 4, titel 2, hoofdstuk 3, van het decreet van 27 maart 2009 betreffende het grond- en pandenbeleid (hierna : het Grond- en Pandendecreet), dat luidt als volgt :

« § 1. De Vlaamse Regering kan de voorwaarden en aanvullende regels voor de verhuring en de vervreemding van het bescheiden woonaanbod door sociale huisvestingsmaatschappijen bepalen.

§ 2. De gemeenteraden kunnen een gemeentelijk reglement Bescheiden Wonen vaststellen, met dezelfde rechtskracht en bindende waarde als een stedenbouwkundige verordening. Dat gemeentelijk reglement omvat kwaliteitsnormen voor het bescheiden woonaanbod en de woonomgeving.

Het gemeentelijk reglement kan onderscheiden percentages bescheiden woonaanbod vastleggen voor de verwezenlijking van diverse typologieën van kavels en woningen die deel uitmaken van het bescheiden woonaanbod.

Het gemeentelijk reglement kan lokale toewijzingsregels voor de verhuring of vervreemding van een bescheiden woonaanbod door sociale huisvestingsmaatschappijen omvatten die een aanvulling vormen op de toewijzingsregels die de Vlaamse Regering overeenkomstig paragraaf 1 vaststelt of die ervan afwijken.

De lokale toewijzingsregels komen tot stand in overleg met de gemeente of binnen een intergemeentelijk samenwerkingsverband. De gemeente of het intergemeentelijk samenwerkingsverband legt de procedure van de totstandkoming vast. Ze betrekken bij de totstandkoming de relevante lokale actoren.

Bij ontstentenis van een gemeentelijk reglement met lokale toewijzingsregels voor de verhuring of de vervreemding van een bescheiden woonaanbod door sociale huisvestingsmaatschappijen gelden de door de Vlaamse Regering overeenkomstig paragraaf 1 vastgestelde toewijzingsregels ».

B.7. In de parlementaire voorbereiding wordt de invoeging van die nieuwe bepaling als volgt verklaard :

« Met dit artikel wordt een nieuw artikel 4.2.10 ingevoegd in het decreet Grond- en Pandenbeleid. Net zoals het reeds bestaande artikel 4.2.9 (indicatieve streefprijzen) is dit artikel niet enkel van toepassing op projecten waarbij een bescheiden woonaanbod wordt gerealiseerd in uitvoering van een stedenbouwkundige last inzake bescheiden woonaanbod, maar eveneens op projecten van sociale huisvestingsmaatschappijen waarbij op vrijwillige basis een bescheiden woonaanbod wordt verwezenlijkt. In het artikel wordt een onderscheid gemaakt tussen gewestelijke regels enerzijds ( § 1) en gemeentelijke normen en regels anderzijds ( § 2).

In paragraaf 1 wordt de Vlaamse Regering in de mogelijkheid gesteld om de voorwaarden en de aanvullende regels voor de verhuring en de vervreemding van bescheiden woonaanbod te bepalen.

In paragraaf 2 wordt de huidige paragraaf 3 van artikel 4.2.2 van het decreet Grond- en Pandenbeleid overgeheveld. Momenteel is het gemeentelijk reglement Bescheiden Wonen enkel van toepassing op projecten met een last bescheiden woonaanbod, want ' ter uitvoering van artikel 4.2.1 '. Door dit los te koppelen kan de gemeente eveneens kwaliteitsnormen opleggen voor het bescheiden woonaanbod en de woonomgeving bij projecten van sociale huisvestingsmaatschappijen met toepassing van artikel 41, § 2, van de Vlaamse Wooncode. Dezelfde redenering gaat op voor de mogelijkheid tot differentiatie op het vlak van typologieën van kavels en woningen die deel uitmaken van het bescheiden woonaanbod.

Verder wordt voorgesteld de paragraaf in kwestie aan te vullen met de mogelijkheid voor gemeenten om lokale toewijzingsregels vast te stellen voor de verhuur van bescheiden woningen en/of voor de vervreemding van bescheiden woningen en kavels. Die lokale toewijzingsregels kunnen de algemene toewijzingsregels die de Vlaamse Regering vaststelt, aanvullen of ervan afwijken. Zo kan een gemeente die rekening wil houden met de woonbehoeftigheid van specifieke doelgroepen (bijvoorbeeld starters op de woningmarkt), met de lokale binding van kandidaten, met de verstoorde of bedreigde leefbaarheid in bepaalde wijken of complexen enzovoort, specifieke toewijzingsregels opstellen. Hierdoor kan effectief worden ingespeeld op de lokale situatie en kan maximaal rekening worden gehouden met de specifieke noden in een gemeente » (Parl. St., Vlaams Parlement, 2012-2013, nr. 1848/1, pp. 31-32).

Ten aanzien van het belang van de verzoekende partijen

B.8.1. Wanneer een vereniging zonder winstoogmerk die niet haar persoonlijk belang aanvoert, voor het Hof optreedt, is vereist dat haar maatschappelijk doel van bijzondere aard is en, derhalve, onderscheiden van het algemeen belang; dat zij een collectief belang verdedigt; dat haar maatschappelijk doel door de bestreden norm kan worden geraakt; dat ten slotte niet blijkt dat dit maatschappelijk doel niet of niet meer werkelijk wordt nagestreefd.

B.8.2. Volgens artikel 5 van zijn statuten heeft de vzw « Vlaams Huurdersplatform » tot doel het recht op wonen te bevorderen van huurders en kandidaat-huurders en in het bijzonder van maatschappelijk kwetsbare huurdersgroepen. Dat maatschappelijk doel is van bijzondere aard en derhalve onderscheiden van het algemeen belang.

Aangezien de bestreden bepalingen de toelatingsvoorwaarden voor een sociale huurwoning verstrengen, meer bepaald ten aanzien van de persoon waarmee de referentiehuurder na de aanvang van de huurovereenkomst trouwt of wettelijk gaat samenwonen, en de Vlaamse Regering en de gemeenten toelaten aanvullende regels te bepalen voor de verhuring en de vervreemding van het bescheiden woonaanbod door sociale huisvestingsmaatschappijen, raakt het bestreden decreet dat maatschappelijk doel.

Met het onderhavige beroep verdedigt de eerste verzoekende partij een collectief belang dat zij, blijkens haar laatste jaarverslag, daadwerkelijk nastreeft. De omstandigheid dat de statuten van de eerste verzoekende partij haar niet uitdrukkelijk opleggen om dat doel middels het voeren van juridische procedures na te streven en de omstandigheid dat die statuten haar wel opleggen om haar individuele leden te ondersteunen, doen daaraan geen afbreuk.

B.8.3. Aangezien de eerste verzoekende partij doet blijken van een belang om in rechte te treden en aangezien haar beroep ontvankelijk is, dient het Hof niet te onderzoeken of het beroep dat ook is ten aanzien van de vzw « Forum van Etnisch-Culturele Minderheden ».

B.8.4. De excepties worden verworpen.
Ten aanzien van de bevoegdheidverdelende regels

B.9. In het eerste middel voeren de verzoekende partijen aan dat de artikelen 3, 6°, en 50, 3°, van het decreet van het Vlaamse Gewest van 31 mei 2013 houdende wijziging van diverse decreten met betrekking tot wonen, de bevoegdheidverdelende regels en inzonderheid artikel 10 van de bijzondere wet van 8 augustus 1980 tot hervorming der instellingen zouden schenden.

Zij zijn van mening dat de decreetgever zijn bevoegdheden heeft overschreden door te vereisen dat de persoon die na de aanvang van de huurovereenkomst huwt of wettelijk gaat samenwonen met de referentiehuurder, de huurovereenkomst ondertekent en door die persoon aldus te onderwerpen aan de toelatingsvoorwaarden bepaald in artikel 95, § 1, eerste lid, van de Vlaamse Wooncode, wat betekent dat van de kandidaat-huurder onder meer wordt vereist dat hij aantoont dat hij bereid is Nederlands te leren en desgevallend een inburgeringstraject te volgen.

Aldus zou de decreetgever, inzake de bescherming van de gezinswoning in een regeling voorzien die afwijkt van de bescherming die wordt geboden door artikel 215, § 2, eerste lid, en door artikel 1477, § 2, van het Burgerlijk Wetboek, en zou hij in werkelijkheid het primaire huwelijksstelsel en het primaire wettelijk samenwoningsstelsel regelen, die tot de bevoegdheid van de federale wetgever behoren en die de decreetgever ook niet zou kunnen regelen op grond van zijn impliciete bevoegdheden.

B.10.1. Artikel 39 van de Grondwet bepaalt :

« De wet draagt aan de gewestelijke organen welke zij opricht en welke samengesteld zijn uit verkozen mandatarissen de bevoegdheid op om de aangelegenheden te regelen welke zij aanduidt met uitsluiting van die bedoeld in de artikelen 30 en 127 tot 129 en dit binnen het gebied en op de wijze die zij bepaalt. Deze wet moet worden aangenomen met de meerderheid bepaald in artikel 4, laatste lid ».

In de versie die van toepassing was op het ogenblik waarop de bestreden bepalingen werden aangenomen, bepaalde artikel 6, § 1, IV, van de bijzondere wet van 8 augustus 1980 :
« De aangelegenheden bedoeld in artikel 107quater [thans 39] van de Grondwet zijn :
[...]

IV. Wat de huisvesting betreft :

De huisvesting en de politie van woongelegenheden die gevaar opleveren voor de openbare reinheid en gezondheid ».

B.10.2. Uit de voormelde bepalingen kan worden afgeleid dat de gewesten bevoegd zijn om de aangelegenheid van de huisvesting in haar geheel te regelen. Aldus vermag de decreetgever de toegang tot de sociale huisvesting te regelen en te bepalen wie als sociale huurder moet worden beschouwd.

B.11.1. Bij het decreet van het Vlaamse Gewest van 15 december 2006 « houdende wijziging van het decreet van 15 juli 1997 houdende de Vlaamse Wooncode » werd titel VII van de Vlaamse Wooncode, die de verhuur van woningen in de sociale sector regelt, gewijzigd. Met die wijziging beoogde de decreetgever een oplossing te vinden voor de leefbaarheidsproblemen die zich voordoen in bepaalde sociale wooncomplexen in Vlaanderen, teneinde het recht op huisvesting van alle bewoners te waarborgen. Daartoe legden die bepalingen duidelijker dan voordien de verplichtingen van de huurder en van de verhuurder vast en stelden zij die laatste de instrumenten ter beschikking die hem zouden moeten toelaten snel en gepast op te treden tegenover huurders die hinder veroorzaken en de leefbaarheid in de sociale woonwijken aantasten (Parl. St., Vlaams Parlement, 2005-2006, nr. 824/1, pp. 3-4).

B.11.2. Volgens de parlementaire voorbereiding paste dat decreet in de uitvoering van het Vlaamse Woonbeleid. Een van de doelstellingen van dat beleid is een optimale leefbaarheid van de wijken, het bevorderen van de integratie van de bewoners in de samenleving en het bevorderen van gelijke kansen voor eenieder.

Een van de middelen daartoe is het bevorderen van de sociale vermenging. In die optiek verbetert een basiskennis van het Nederlands de communicatie tussen de huurder en de verhuurder en verhoogt zij de leefbaarheid en de veiligheid in de woonwijken (ibid., p. 5). Uit ervaringen uit het verleden zou immers zijn gebleken dat bepaalde problemen in sociale woonwijken mogelijkerwijs werden veroorzaakt door het gebrek aan een gemeenschappelijk communicatiemiddel tussen de huurders onderling en tussen huurders die geen Nederlands spraken en de diensten van de verhuurder (ibid., p. 17).

B.11.3. Reeds vóór de totstandkoming van het bestreden decreet waren echtgenoten en partners die de sociale huurwoning vanaf het begin samen betrekken, beiden onderworpen aan de toelatingsvoorwaarden vervat in artikel 95 van de Vlaamse Wooncode. Met de bestreden wijziging beoogt de decreetgever dezelfde verplichtingen ook op te leggen aan de personen die bij het aangaan van de huurovereenkomst niet samenwonen met de referentiehuurder, maar die zich later bij hem voegen als echtgenoot of wettelijk samenwonende, en daardoor ook als sociale huurder worden beschouwd.

B.12. De terbeschikkingstelling van een sociale woning betekent voor de huurder een belangrijk financieel voordeel, bekostigd met publieke middelen, dat bestaat uit het genot van een woonst tegen een huurprijs die lager ligt dan de marktprijs.

B.13.1. Bij zijn arrest nr. 101/2008 van 10 juli 2008 heeft het Hof geoordeeld dat de decreetgever krachtens zijn bevoegdheid inzake huisvesting bepalingen mag aannemen die de toegang tot de sociale huisvesting regelen, met name om erin te voorzien dat de huurders en kandidaat-huurders hun bereidheid moeten aantonen om Nederlands te leren, aangezien een minimale kennis, bij alle huurders, van de taal die door de diensten van de verhuurder wordt gebruikt, de communicatie met de diensten en bijgevolg het woonklimaat verbetert voor alle bewoners van de betrokken woonwijken (B.10.2). Het Hof heeft bij datzelfde arrest tevens geoordeeld dat de decreetgever, terwijl hij bevoegd is om te oordelen of, op het gebied van de sociale huisvesting, dient te worden afgeweken van regels vervat in het Burgerlijk Wetboek, geen afbreuk mag doen aan de woonzekerheid in de sector van de sociale huisvesting, die een fundamenteel element is van het realiseren van het recht op een behoorlijke huisvesting dat wordt gewaarborgd door artikel 23 van de Grondwet en dat aan de verschillende wetgevers is toevertrouwd (B.23.1 en B.23.2).

B.13.2. Datzelfde arrest heeft de mogelijkheid om een uitdrukkelijk ontbindend beding op te nemen in de huurovereenkomst vernietigd en het beroep voor het overige verworpen, onder voorbehoud dat, enerzijds, eventuele sancties, in geval van weigering om Nederlands te leren of om het inburgeringstraject te volgen, evenredig zijn met de hinder of de last die door die weigering is veroorzaakt, en dat zij de opzegging van de huurovereenkomst enkel kunnen verantwoorden mits een voorafgaande rechterlijke controle wordt uitgevoerd en, anderzijds, de verplichting « de bereidheid [te] tonen om Nederlands aan te leren » en de sancties die eraan zijn verbonden, in die zin worden geïnterpreteerd dat zij niet van toepassing zijn op de kandidaat-huurders of huurders van in het voormelde decreet bedoelde sociale woningen die zijn gelegen in de rand- en taalgrensgemeenten, en die de taalfaciliteiten wensen te genieten.

B.14. Het Hof dient evenwel te onderzoeken of de bestreden bepalingen het de federale wetgever onmogelijk of overdreven moeilijk maken om zijn residuaire bevoegdheid inzake het burgerrechtelijk statuut van echtgenoten of wettelijk samenwonenden uit te oefenen. Het evenredigheidsbeginsel is immers inherent aan elke bevoegdheidsuitoefening.

B.15.1. Ten tijde van de totstandkoming van de bestreden bepalingen bepaalde artikel 215, § 2, van het Burgerlijk Wetboek :
« Het recht op de huur van het onroerend goed dat een der echtgenoten gehuurd heeft, zelfs voor het huwelijk, en dat het gezin geheel of gedeeltelijk tot voornaamste woning dient, behoort aan beide echtgenoten gezamenlijk, niettegenstaande enige hiermede strijdige overeenkomst.

De opzeggingen, kennisgevingen en exploten betreffende die huur moeten gezonden of betekend worden aan elk der echtgenoten afzonderlijk of uitgaan van beide echtgenoten gezamenlijk. Elk van de echtgenoten kan evenwel de nietigheid van deze documenten, die aan de andere echtgenoot worden toegezonden of van deze laatste uitgaan, slechts inroepen indien de verhuurder kennis heeft van hun huwelijk.

Elk geschil tussen de echtgenoten omtrent de uitoefening van dat recht wordt beslist door de vrederechter.

De bepalingen van deze paragraaf zijn niet van toepassing op handelshuurovereenkomsten, noch op pachtcontracten ».

Op grond van artikel 1477, § 2, van het Burgerlijk Wetboek is die bepaling van overeenkomstige toepassing op de wettelijke samenwoning.

B.15.2. Met artikel 215 van het Burgerlijk Wetboek beoogde de wetgever de gezinsbelangen te beschermen tegen eenzijdige handelingen van de echtgenoot die titularis is van een zakelijk of contractueel recht op de voornaamste gezinswoning (Parl. St., Senaat, B.Z. 1974, nr. 683/2, bijlage, p. 20). Uit de parlementaire voorbereiding blijkt dat de wetgever beoogde te vermijden dat « een der echtgenoten op eigen gezag de andere echtgenoot en de kinderen op straat zou kunnen zetten » (ibid., p. 21).

Aldus heeft de wetgever aan iedere echtgenoot een recht van inspraak gegeven bij het verrichten van rechtshandelingen door de andere echtgenoot die tot gevolg hebben of kunnen hebben dat de materiële basis voor het gezinsleven verloren gaat. In het geval de gezinswoning een huurwoning is, strekt artikel 215, § 2, van het Burgerlijk Wetboek ertoe te vermijden dat één echtgenoot zonder medeweten van de andere, kan overgaan tot de beëindiging van de huur.

B.15.3. De wetgever heeft de gehuurde gezinswoning willen beschermen door middel van een wettelijk vermoeden, inhoudende dat het recht op de huur aan beide echtgenoten toebehoort, ook al heeft slechts één van hen de huurovereenkomst gesloten, en ongeacht of het huurcontract werd gesloten vóór of tijdens het huwelijk.

Opdat die bescherming kan aanvangen is evenwel vereist dat de verhuurder op de hoogte wordt gebracht van het huwelijk en dat de huurwoning de voornaamste gezinswoning is. Bij de beoordeling van die laatste voorwaarde moet rekening worden gehouden met de specifieke kenmerken van het systeem van sociale huur.

B.16.1. Om recht te hebben op een sociale huurwoning moet de huurder voldoen aan de voorwaarden bepaald in artikel 95, § 1, van de Vlaamse Wooncode, onder meer inzake onroerend bezit en inkomen. Dit impliceert dat een wijziging in die situaties kan leiden tot een aanpassing van de huurvoorwaarden of in voorkomend geval tot de beëindiging van de sociale huur. De verhuurder moet ook waken over de veiligheids-, gezondheids- en woonkwaliteitsnormen van de sociale woningen (artikel 5). Daarom is de sociale huurder verplicht om elke wijziging van de woonbezetting te melden aan de verhuurder (artikel 92, § 3) en kan een persoon slechts toetreden tot een lopende huurovereenkomst indien die toetreding niet leidt tot een onaangepaste woning (artikel 95).

B.16.2. Het voorgaande betekent dat wanneer een huurder van een sociale woning in het huwelijk treedt, de verhuurder, in tegenstelling tot bij huur op de private markt, de mogelijkheid moet hebben om de voorwaarden van het huurcontract te evalueren en in voorkomend geval aan te passen. De wijziging in de gezinssamenstelling kan de verhuurder ook ertoe brengen een andere, meer geschikte woning aan te bieden. Aldus verschilt het systeem van de sociale huur - doordat het door de overheid wordt gesubsidieerd en van voorwaarden ten aanzien van de huurder en zijn gezinssituatie afhankelijk is - fundamenteel van de huur op de private markt.

B.16.3. Het feit dat de federale wetgever bevoegd is om, in het kader van het burgerrechtelijke statuut van echtgenoten, rechten en plichten op te leggen met betrekking tot de gezinswoning, belet niet dat de decreetgever aan diezelfde personen eveneens bepaalde verplichtingen oplegt, wanneer die gezinswoning een sociale huurwoning is.

B.17.1. Artikel 215, § 2, van het Burgerlijk Wetboek beoogt bescherming te bieden tegen de eenzijdige beëindiging van de huur door één van de echtgenoten, maar houdt geen verband met de verplichtingen die gelden bij het aangaan van de huur. Uit die bepaling kan derhalve geenszins een onvoorwaardelijk recht voor echtgenoten worden afgeleid om gelijk welke huurwoning als gezinswoning te bestemmen.

B.17.2. Artikel 215, § 2, van het Burgerlijk Wetboek verzet zich derhalve niet ertegen dat van de persoon die huwt met de huurder van een sociale woning, zou worden gevraagd dat hij toetreedt tot het huurcontract en de voorwaarden daartoe naleeft.

Doordat de bestreden bepalingen de echtgenoot verplichten om toe te treden tot het reeds lopende huurcontract, heeft dit evenwel voor gevolg dat hij wordt onderworpen aan alle verplichtingen die daaruit volgen en dus ook aan die welke betrekking hebben op de beëindiging ervan.

B.17.3. Onder de toepassing van artikel 215, § 2, van het Burgerlijk Wetboek kan één echtgenoot de huur van de gezinswoning niet eenzijdig beëindigen. De opzeggingen en kennisgevingen daartoe moeten uitgaan van beide echtgenoten samen. Bij gebrek aan een gezamenlijk optreden kan de andere echtgenoot de nietigheid van die documenten inroepen.

Volgens artikel 98, § 3, van de Vlaamse Wooncode kan een huurder te allen tijde de huurovereenkomst opzeggen, maar die opzegging geldt alleen voor hem.

Derhalve bestaat het risico niet dat door het eenzijdig optreden van één van de echtgenoten, de andere echtgenoot de bescherming van de gezinswoning verliest.
B.17.4. Aldus doen de bestreden bepalingen geen afbreuk aan de doelstellingen die de federale wetgever met artikel 215, § 2, eerste lid, van het Burgerlijk Wetboek nastreeft, dat, hoewel het de respectieve rechten en plichten van echtgenoten regelt, nauw verbonden is met de aangelegenheid van de huisvesting.

B.18. De bestreden bepalingen vallen derhalve onder de bevoegdheid van de decreetgever inzake huisvesting en hebben niet als gevolg dat de uitoefening van de federale bevoegdheid inzake het burgerrechtelijk statuut van gehuwden onmogelijk of overdreven moeilijk wordt gemaakt. Bijgevolg dient niet te worden onderzocht of aan de toepassingsvoorwaarden van artikel 10 van de bijzondere wet van 8 augustus 1980 is voldaan.

B.19. Het eerste middel is niet gegrond.

Ten aanzien van het beginsel van gelijkheid en niet-discriminatie, het recht op een behoorlijke huisvesting en het recht op eerbiediging van het privé- en gezinsleven

B.20. In het tweede, het derde en het vierde middel voeren de verzoekende partijen aan dat de artikelen 3, 6°, en 50, 3°, van het bestreden decreet de artikelen 10, 11, 22 en 23, derde lid, 3°, van de Grondwet, in samenhang gelezen met artikel 8 van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens en met artikel 9, lid 1, van het Verdrag inzake de rechten van het kind schenden. De bestreden bepalingen zouden een ongerechtvaardigd verschil in behandeling invoeren tussen gehuwden die een sociale woning huren en gehuwden die een woning op de privémarkt huren en aldus zouden zij het recht op een behoorlijke huisvesting ontnemen aan sommige partners van sociale huurders; bovendien zouden zij het mogelijk maken gezinnen met kinderen van elkaar te scheiden. Gelet op hun onderlinge samenhang dienen die middelen samen te worden onderzocht.

B.21.1. Artikel 22 van de Grondwet bepaalt :

« Ieder heeft recht op eerbiediging van zijn privéleven en zijn gezinsleven, behoudens in de gevallen en onder de voorwaarden door de wet bepaald.

De wet, het decreet of de in artikel 134 bedoelde regel waarborgen de bescherming van dat recht ».

Artikel 8 van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens bepaalt :
« 1. Eenieder heeft recht op eerbiediging van zijn privéleven, zijn gezinsleven, zijn huis en zijn briefwisseling.
2. Geen inmenging van enig openbaar gezag is toegestaan met betrekking tot de uitoefening van dit recht dan voor zover bij de wet is voorzien en in een democratische samenleving nodig is in het belang van 's lands veiligheid, de openbare veiligheid, of het economisch welzijn van het land, de bescherming van de openbare orde en het voorkomen van strafbare feiten, de bescherming van de gezondheid of de goede zeden, of voor de bescherming van de rechten en vrijheden van anderen ».

Uit de parlementaire voorbereiding van artikel 22 van de Grondwet blijkt dat de Grondwetgever een zo groot mogelijke concordantie heeft willen nastreven met artikel 8 van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens (Parl. St., Kamer, 1992-1993, nr. 997/5, p. 2).

B.21.2. Artikel 23 van de Grondwet bepaalt :
« Ieder heeft het recht een menswaardig leven te leiden.

Daartoe waarborgen de wet, het decreet of de in artikel 134 bedoelde regel, rekening houdend met de overeenkomstige plichten, de economische, sociale en culturele rechten, waarvan ze de voorwaarden voor de uitoefening bepalen.

Die rechten omvatten inzonderheid :
[...]

3° het recht op een behoorlijke huisvesting;
[...] ».

Op het vlak van het huisvestingsbeleid dient het Hof weliswaar het oordeel van de decreetgevers betreffende het algemeen belang te eerbiedigen, tenzij dat oordeel kennelijk onredelijk is, maar die beoordelingsvrijheid is minder ruim wanneer dat huisvestingsbeleid voor een bepaalde categorie van personen het verlies van hun woonst kan teweegbrengen, hetgeen immers als een van de meest verregaande inmengingen in het recht op eerbiediging van de woning wordt beschouwd (EHRM, 13 mei 2008, McCann t. Verenigd Koninkrijk, § 50).

B.21.3. Artikel 9, lid 1, van het Verdrag inzake de rechten van het kind bepaalt :

« De Staten die partij zijn, waarborgen dat een kind niet wordt gescheiden van zijn of haar ouders tegen hun wil, tenzij de bevoegde autoriteiten onder voorbehoud van de mogelijkheid van rechterlijke toetsing, in overeenstemming met het toepasselijk recht en de toepasselijke procedures, beslissen dat deze scheiding noodzakelijk is in het belang van het kind. Een dergelijke beslissing kan noodzakelijk zijn in een bepaald geval, zoals wanneer er sprake is van misbruik of verwaarlozing van het kind door de ouders, of wanneer de ouders gescheiden leven en er een beslissing moet worden genomen ten aanzien van de verblijfplaats van het kind ».

B.22.1. In zoverre de middelen zijn gebaseerd op een vergelijking tussen de situatie van gehuwden die een sociale woning huren en de situatie van gehuwden die een woning op de privémarkt huren, wordt het verschil in behandeling verklaard door de uitoefening, door de federale overheid en het Vlaamse Gewest, van hun respectieve bevoegdheid in een verschillende aangelegenheid. Terwijl het Vlaamse Gewest, zoals is uiteengezet in B.10.2, bevoegd is voor de sociale huisvesting, kwamen, op het ogenblik waarop de bestreden bepalingen werden aangenomen, de bevoegdheden inzake gemene huur en woninghuur toe aan de federale overheid.

Onverminderd de mogelijke toepassing van het evenredigheidsbeginsel bij de bevoegdheidsuitoefening, zou de autonomie die bij artikel 6, § 1, IV, van de bijzondere wet van 8 augustus 1980 aan de gewesten is toegekend, geen betekenis hebben indien een verschil in behandeling tussen adressaten van, enerzijds, federale regels, en, anderzijds, gewestelijke regels in analoge aangelegenheden, als zodanig strijdig zou worden geacht met het beginsel van gelijkheid en niet-discriminatie.

B.22.2. In de mate waarin zij zijn gebaseerd op het verschil in behandeling tussen gehuwden die een sociale woning huren en gehuwden die een woning op de privémarkt huren, zijn de middelen niet gegrond. Het Hof dient evenwel nog te onderzoeken of de bestreden bepalingen bestaanbaar zijn met het recht op eerbiediging van het privé- en gezinsleven en met het recht op een behoorlijke huisvesting.

B.23. De bestreden bepalingen leggen geen bijkomende verplichtingen op aan de referentiehuurder van een sociale woning bovenop de verplichtingen die hij krachtens artikel 95, § 1, van de Vlaamse Wooncode reeds dient na te leven. Zij breiden die verplichtingen, met uitzondering van de inkomensvoorwaarde, uit naar de personen die toetreden tot het lopende huurcontract, al dan niet in het kader van een huwelijk of een wettelijke samenwoning.

In dat kader verplichten zij de persoon die na de aanvang van de huurovereenkomst huwt of wettelijk gaat samenwonen met de referentiehuurder, om de huurovereenkomst te ondertekenen, een verplichting die voorheen reeds gold voor de feitelijk samenwonende partner van de referentiehuurder. Bijgevolg dienen voortaan niet alleen de referentiehuurder en de personen die samen met hem vanaf de aanvang van het huurcontract de sociale woning betrekken, maar ook elke persoon die tot een lopend huurcontract toetreedt, de bereidheid te tonen om Nederlands te leren en, indien het decreet van 28 februari 2003 betreffende het Vlaams inburgeringsbeleid van toepassing is, het inburgeringstraject te volgen.

In ruil voor het voldoen aan die verplichtingen verkrijgen de sociale huurder en zijn partner, ongeacht het tijdstip van hun huwelijk of hun wettelijk samenlevingscontract, een belangrijk met publieke middelen bekostigd voordeel, dat bestaat uit het genot van een woonst tegen een huurprijs die lager ligt dan de marktprijs.

B.24. De bestreden bepalingen kunnen slechts als een beperking op het recht op een behoorlijke huisvesting van de echtgenoot of partner worden beschouwd, in zoverre het feit dat de initiële referentiehuurder huwt of een contract van wettelijke samenwoning afsluit, tot gevolg heeft dat de echtgenoten of partners noodzakelijkerwijze de sociale huurwoning zullen betrekken als gezinswoning.

B.25.1. Volgens de parlementaire voorbereiding bij het decreet van 15 december 2006 maakt « de kennis van het Nederlands [...] de huurder mondiger, [...] verbetert [zij] de communicatie tussen de huurder en de verhuurder en verhoogt [zij] de veiligheid van de wooncomplexen ». Daarom « moet het aanleren van een gemeenschappelijke taal, zijnde het Nederlands, tussen de huurder en de verhuurder worden bevorderd », wat ook het samenleven in de sociale woonwijken ten goede komt (Parl. St., Vlaams Parlement, 2005-2006, nr. 824/1, p. 5). De decreetgever heeft rekening gehouden met de ervaring uit het verleden, die aantoont dat in bepaalde sociale woonwijken problemen mogelijkerwijs werden veroorzaakt door het gebrek aan een communicatiemiddel tussen huurders die geen Nederlands spraken en de diensten van de verhuurder, in zoverre die huurders de richtlijnen van de verhuurder niet begrepen (ibid., p. 17). De verplichting die aan iedere kandidaat-huurder en huurder wordt opgelegd om de bereidheid te tonen Nederlands te leren, zou dat soort problemen moeten oplossen.

B.25.2. Die doelstellingen moeten tevens in verband worden gebracht met die van het integratie- en inburgeringsbeleid, dat thans wordt geregeld door het decreet van 28 februari 2003 betreffende het Vlaamse inburgeringsbeleid, en in de toekomst zal worden geregeld door het decreet van 7 juni 2013 betreffende het Vlaamse integratie- en inburgeringsbeleid.

Artikel 2 van het decreet van 28 februari 2003 definieert inburgering als « een interactief proces waarbij de overheid aan inwijkelingen in de zin van artikel 5, § 1, II, 3°, van de bijzondere wet van 8 augustus 1980 tot hervorming der instellingen een specifiek programma aanbiedt, dat hun enerzijds de mogelijkheid biedt om hun zelfredzaamheid te verhogen en anderzijds ertoe bijdraagt dat de samenleving die personen als volwaardige burgers erkent, met als doel een volwaardige, actieve participatie en een gedeeld burgerschap van éénieder en het verkrijgen van een voldoende sociale samenhang ».

Binnen de « doelgroep » van dat decreet - waartoe onder meer iedere meerderjarige vreemdeling behoort die is ingeschreven in een gemeente van het Nederlandse taalgebied -, behoort de « inburgeraar » die huurder is van of kandidaat-huurder is voor een sociale woning in het Vlaamse Gewest, tot de prioritaire categorieën voor een primair inburgeringstraject, overeenkomstig artikel 3, § 4, 4°, van het decreet van 28 februari 2003.

Artikel 13, § 1, van hetzelfde decreet beschrijft dat traject als volgt :

« Het vormingsprogramma binnen het primaire inburgeringstraject bestaat uit drie vormingspakketten, namelijk maatschappelijke oriëntatie, Nederlands als tweede taal en loopbaanoriëntatie.

Maatschappelijke oriëntatie heeft tot doel het zelfstandiger functioneren te verhogen, enerzijds door de kennis van de rechten en de plichten en de kennis van en het inzicht in onze samenleving en haar basiswaarden aan te reiken en anderzijds door een aanzet te geven tot het ontwikkelen van enkele competenties die noodzakelijk zijn voor de zelfredzaamheid van de inburgeraars.

Het pakket Nederlands als tweede taal heeft tot doel in een zo kort mogelijke tijd een basistaalvaardigheid van het Nederlands als opstap naar een vervolgcursus aan te reiken aan de inburgeraars.

Loopbaanoriëntatie heeft tot doel een individueel proces te ondersteunen en begeleiden waarbij de inburgeraar de eigen levensloopbaan uittekent, en daarbij onder meer inzicht verwerft in de arbeidsmarkt en het onderwijssysteem, waarbij de reeds aanwezige competenties vertaald worden naar onze samenleving ».

B.25.3. Door bij het bestreden decreet die verplichtingen door te trekken naar alle gebruikers van de sociale woondienst, streeft de decreetgever dezelfde doelstellingen na. Aldus beoogt hij de goede verstandhouding tussen huurder en verhuurder en het leefklimaat van de bewoners van de sociale wooncomplexen te verzekeren, zodat de bestreden maatregelen ook passen in het raam van het grondrecht op een behoorlijke huisvesting van die andere bewoners (Parl. St., Vlaams Parlement, 2012-2013, nr. 1848/1, p. 8).

B.26.1. De verplichting om de lopende huurovereenkomst te ondertekenen, en de verplichtingen die uit die ondertekening voortvloeien, zijn pertinent om de door de decreetgever nagestreefde doelstellingen inzake communicatie en leefbaarheid te bewerkstelligen.
De decreetgever kon oordelen dat het doel van de bestreden bepalingen, dat erin bestaat de leefbaarheid in de sociale wooncomplexen te verbeteren, niet kon worden bereikt indien niet iedere gebruiker van de sociale woondienst actief zou deelnemen aan de verwezenlijking ervan.

B.26.2. Bovendien werd met de bestreden bepalingen een bestaande ongelijkheid weggewerkt. Thans gelden de verplichtingen om de overeenkomst te ondertekenen, de bereidheid te tonen om Nederlands te leren en om in voorkomend geval het inburgeringstraject te volgen, immers niet alleen zoals voorheen, voor de persoon die bij aanvang van de huurovereenkomst met de referentiehuurder gehuwd is of wettelijk samenwoont, maar evenzeer voor de persoon die na de aanvang van de huurovereenkomst met de referentiehuurder huwt of wettelijk gaat samenwonen. Voor de door de decreetgever nagestreefde doelstellingen is het tijdstip waarop het huwelijk of het wettelijk samenlevingscontract werd aangegaan, immers niet relevant.

B.27.1. Uit de parlementaire voorbereiding die betrekking heeft op artikel 23 van de Grondwet blijkt dat de Grondwetgever « de burgers [niet] in een passieve rol [wilde dwingen] of tot een passieve houding [aanzetten] », maar dat hij daarentegen wilde bevestigen dat « wie rechten heeft, [...] ook plichten [heeft] », vanuit de idee dat « het de plicht van de burger is om mee te werken aan de sociale en economische vooruitgang van de maatschappij waarin hij leeft » (Parl. St., Senaat, B.Z. 1991-1992, nr. 100-2/4°, p. 17). Daarom heeft hij het de wetgevers die hij belast met het waarborgen van de economische, sociale en culturele rechten, mogelijk gemaakt rekening te houden met de « overeenkomstige plichten », zoals verwoord in het tweede lid van artikel 23.

B.27.2. Aan de burgers die de in artikel 23 van de Grondwet vermelde economische, sociale en culturele rechten genieten, kunnen dus verplichtingen worden opgelegd om toegang te verkrijgen tot die rechten. Het woord « daartoe », aan het begin van dat tweede lid, geeft niettemin aan dat die verplichtingen moeten zijn verbonden met de algemene doelstelling die is ingeschreven in het eerste lid van artikel 23, namelijk eenieder in staat te stellen een menswaardig leven te leiden door het genot van de rechten die zijn opgesomd in het derde lid van hetzelfde artikel. Die verplichtingen moeten de personen aan wie zij worden opgelegd, in staat stellen bij te dragen tot de effectieve verwezenlijking van die doelstelling voor henzelf, alsook voor de andere personen die de in artikel 23 opgesomde rechten genieten, en moeten evenredig zijn met de aldus bepaalde doelstelling.

B.28.1. De decreetgever vermocht te oordelen dat de voorwaarde met betrekking tot de bereidheid om Nederlands te leren teneinde een elementair niveau van taalbeheersing te bereiken, kon worden beschouwd als een « overeenkomstige plicht » in de zin van artikel 23 van de Grondwet. Het is immers aannemelijk dat « de bereidheid om het Nederlands aan te leren aldus een middel [is] om de betrokkenheid van de huurder te verhogen om tezamen met de verhuurder een behoorlijke sociale huisvesting tot stand te brengen », in het bijzonder in de wijken waar personen van verschillende origine samenleven (Parl. St., Vlaams Parlement, 2005-2006, nr. 824/1, p. 21).

B.28.2. De verplichting om zijn bereidheid aan te tonen om Nederlands te leren, is niet onevenredig met dat doel omdat zij alleen betrekking heeft op een elementaire kennis van de taal, omdat kosteloos taallessen aan de betrokken personen worden aangeboden (Parl. St., Vlaams Parlement, 2005-2006, nr. 824/1, p. 19), omdat de betrokkenen niettemin vrij zijn om op een andere manier hun bereidheid aan te tonen om Nederlands te leren (ibid.) en omdat hun geen enkele resultaatsverbintenis kan worden opgelegd, zodat noch de effectieve taalkennis, noch het gebruik van de taal, nadat lessen werden gevolgd of een andere leervorm werd gebruikt, door de verhuurder kunnen worden geëist of gecontroleerd (ibid., p. 16).

B.28.3. Er wordt van de echtgen(o)ot(e) of wettelijk samenwonende partner niet geëist dat op het ogenblik van de ondertekening van het huurcontract reeds effectief aan de voorwaarden inzake taalkennis of inburgering is voldaan, zodat hen niet om redenen die daarmee verband houden de toegang tot een sociale woning kan worden ontzegd. Er wordt van hen bij het aangaan van de huur wel het engagement gevraagd dat zij bereid zijn om in de toekomst aan die voorwaarden te voldoen. De werkelijke bereidheid om Nederlands te leren en om het inburgeringstraject te volgen, kan derhalve slechts na enige tijd worden beoordeeld.

B.29.1. Als de aan de sociale huurder opgelegde verplichtingen niet worden nagekomen, kan de verhuurder, onder de door de Vlaamse Regering te bepalen voorwaarden, de huurder van een sociale woning, mits deze laatstgenoemde daarmee instemt, begeleiden of laten begeleiden bij het naleven zijn verplichtingen (artikel 92, § 3, van het decreet van 15 juli 1997).

B.29.2. De volgehouden weigering door een echtgenoot of partner, die als contractpartij een gebruiker van de sociale woondienst is geworden, om zich naar die verplichtingen te schikken, kan leiden tot een administratieve sanctie (artikel 102bis van de Vlaamse Wooncode) of in voorkomend geval tot de opzegging van de huurovereenkomst (artikel 98, § 3, van de Vlaamse Wooncode).

B.29.3. Het doel dat erin bestaat de best mogelijke leefbaarheid te waarborgen voor alle bewoners van sociale woningen, kan weliswaar rechtvaardigen dat in een begeleiding wordt voorzien voor de nieuwe huurders en dat zij aan hun plichten worden herinnerd. Evenredige sancties moeten kunnen worden opgelegd aan huurders die, doordat zij nalaten hun contractuele verplichtingen na te komen, last of hinder veroorzaken voor alle bewoners. Het is bijgevolg gerechtvaardigd dat de decreetgever voorziet in een geheel van maatregelen en sancties die de verhuurders van sociale woningen toelaten op gepaste en evenredige wijze te reageren op het ongewenste gedrag of de tekortkomingen van de huurders.

B.29.4. Overigens kan in bepaalde gevallen het gedrag van de huurders verantwoorden dat een einde wordt gemaakt aan de huurovereenkomst. In die gevallen voorziet artikel 98, § 3, van de Vlaamse Wooncode in de mogelijkheid de huurovereenkomst op te zeggen, mits, naar gelang van het geval, een opzeggingstermijn van drie of zes maanden in acht wordt genomen. Met toepassing van het gemeen recht kan een opzegging van de huurovereenkomst wegens een tekortkoming van de huurder aan zijn contractuele verplichtingen steeds worden uitgesproken door de vrederechter, zodat die sanctie onderworpen is aan een voorafgaande rechterlijke controle.

B.29.5. Zoals de afdeling wetgeving van de Raad van State heeft opgemerkt in zijn advies dat aan het decreet van 15 december 2006 voorafgaat, zou een opzegging van de huurovereenkomst die door de verhuurder zou worden geëist wegens verzuim of weigering vanwege de huurder om de taal te leren, bovendien klaarblijkelijk onevenredig zijn wanneer de verhuurder niet zou kunnen aantonen dat dit verzuim of die weigering ernstige hinder of een reële aantasting van de leefbaarheid voor andere huurders heeft veroorzaakt (Parl. St., Vlaams Parlement, 2005-2006, nr. 824/1, p. 58). De vrederechter zal derhalve, ook in dat geval, kunnen nagaan of de ernst van de tekortkoming door de huurder de beëindiging van de huurovereenkomst kan verantwoorden.

B.30. Onder voorbehoud van die interpretatie zijn de bestreden bepalingen niet onbestaanbaar met de artikelen 10, 11, 22, en 23 van de Grondwet, in samenhang gelezen met artikel 8 van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens en met artikel 9, lid 1, van het Verdrag inzake de rechten van het kind.

Het tweede, het derde en het vierde middel zijn niet gegrond.

Ten aanzien van het vrij verkeer van werknemers

B.31. In het vijfde middel voeren de verzoekende partijen aan dat de artikelen 3, 6°, en 50, 3°, van het bestreden decreet de artikelen 10 en 11 van de Grondwet, in samenhang gelezen met de artikelen 18, 39 en 43 van het EG-Verdrag en met de artikelen 7 en 9 van de verordening (EEG) nr. 1612/68 van de Raad van 15 oktober 1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap, schenden, doordat zij op discriminerende wijze afbreuk zouden doen aan het vrij verkeer van werknemers.

B.32.1. Sinds 1 december 2009, de datum waarop het Verdrag van Lissabon in werking is getreden, worden het Europees burgerschap, het vrije verkeer van werknemers en het vrije verkeer van vestiging niet meer geregeld door de bepalingen waarnaar de verzoekende partijen verwijzen, maar door de artikelen 21, 45 en 49 van het Verdrag betreffende de Werking van de Europese Unie.

Het Verdrag betreffende de Werking van de Europese Unie is in wezen evenwel dezelfde norm als het EG-Verdrag, dat slechts werd gewijzigd, hernummerd en hernoemd. Aangezien duidelijk is op welke fundamentele waarborgen van Europees Unierecht de verzoekende partijen doelen, is het vijfde middel ontvankelijk in zoverre het betrekking heeft op de artikelen 18, 39 en 43 van het EG-Verdrag.

B.32.2. Daarentegen is het vijfde middel niet ontvankelijk in zoverre het betrekking heeft op de verordening (EEG) nr. 1612/68, aangezien die verordening werd ingetrokken door artikel 41 van de verordening (EU) nr. 492/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2011 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Unie. Die laatste verordening is bijgevolg geen voortzetting van de eerste.

B.33. Hoewel de verzoekende partijen de artikelen 18, 39 en 43 van het EG-Verdrag opwerpen, gaan zij in hun verzoekschrift slechts in op het vrije verkeer van werknemers. Het Hof beperkt zijn beoordeling bijgevolg tot artikel 45 van het Verdrag betreffende de Werking van de Europese Unie.

B.34. Krachtens artikel 5, § 2, 1°, van het decreet van 28 februari 2003 betreffende het Vlaamse inburgeringsbeleid zijn de burgers van de « EU+ », zijnde de landen die behoren tot de Europese Economische Ruimte, aangevuld met Zwitserland, vrijgesteld van de inburgeringsplicht.

Het vijfde middel is bijgevolg niet gegrond in zoverre het betrekking heeft op de verplichting om in voorkomend geval het inburgeringstraject te volgen.

B.35. Het Hof dient het vijfde middel evenwel nog te onderzoeken in zoverre het betrekking heeft op de verplichting om de bereidheid te tonen om Nederlands te leren.

B.36.1. Het recht op het vrije verkeer van werknemers omvat het recht op toegang tot een woning, op dezelfde wijze als de nationale werknemers.

B.36.2. De bestreden bepalingen gelden voor alle kandidaat-huurders en huurders die in het Vlaamse Gewest een sociale woning wensen te betrekken en voor al hun partners die ongeacht hun nationaliteit later tot het huurcontract wensen toe te treden. Zij voeren bijgevolg geen enkel onderscheid in behandeling in op grond van nationaliteit.

Bij de beoordeling van de bestreden bepalingen dient te worden benadrukt dat noch bij de inschrijving van de kandidaat-huurders, noch bij de toelating van de huurders tot een sociale woning, van de betrokkenen kan worden geëist dat ze Nederlands kennen of spreken. Niemand, ongeacht of hij EU-burger is of niet, kan derhalve om die reden de toegang tot een sociale woning worden ontzegd.

Wel wordt van de kandidaat-huurders of de huurders die niet kunnen aantonen dat ze voor de kennis van het Nederlands voldoen aan de richtwaarde A.1 van hetGemeenschappelijk Europees Referentiekader voor talen, het engagement gevraagd dat ze de bereidheid tonen Nederlands te leren. Zoals uiteengezet in

B.28.2 gaat het daarbij niet om een resultaatsverbintenis, doch enkel om een inspanningsverbintenis, waaraan door de huurders, met inbegrip van de later intrekkende partner, gemakkelijk kan worden voldaan, zodat de huurovereenkomst niet kan worden beëindigd om de enkele reden dat de betrokkenen geen Nederlands kennen of spreken.

B.37.1. Het recht op het vrije verkeer van werknemers en het beginsel van niet-discriminatie dat eraan is verbonden, verbieden de overheid niet bepaalde voorwaarden vast te stellen, onder meer op het gebied van taal, teneinde bepaalde rechten te kunnen genieten die aan het beginsel van vrij verkeer zijn verbonden. Volgens de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie « kunnen nationale maatregelen die de uitoefening van de in het Verdrag gewaarborgde fundamentele vrijheden beperken, slechts gerechtvaardigd zijn wanneer zij aan vier voorwaarden voldoen : zij moeten zonder discriminatie worden toegepast, beantwoorden aan dwingende redenen van algemeen belang, de verwezenlijking van het nagestreefde doel waarborgen en niet verder gaan dan ter bereiking van dat doel noodzakelijk is » (HvJ, 4 juli 2000, C-424/97, S. Haim, punt 57). Het staat in beginsel aan de nationale rechterlijke instanties om te onderzoeken of aan deze voorwaarden is voldaan, zonder afbreuk te doen aan de mogelijkheid waarover zij beschikken om het Hof van Justitie te ondervragen in verband met de uitlegging van de toepasselijke bepalingen van Europees Unierecht (ibid., punt 58).

B.37.2. Zonder dat het noodzakelijk is te onderzoeken of de voorwaarde met betrekking tot de bereidheid om Nederlands te leren een maatregel is die de uitoefening van de vrijheid van verkeer beperkt, volstaat het te dezen vast te stellen dat de bestreden bepalingen gelden voor alle huurders en kandidaat-huurders van een sociale woning - ongeacht hun nationaliteit -, dat zij, om de redenen aangegeven in B.25.1 tot B.29.4, een doel nastreven dat kan worden beschouwd als een doel van algemeen belang, dat zij aangepast zijn om de verwezenlijking van dat doel te waarborgen en dat zij, rekening houdend met de in B.29.5 aangegeven interpretatie die eraan moet worden gegeven door de Vlaamse Regering die ze ten uitvoer moet leggen, evenredig zijn met dat doel.

Ten aanzien van het wettigheidsbeginsel

B.38. In het zesde middel voeren de verzoekende partijen aan dat artikel 67 van het bestreden decreet de artikelen 10 en 11 van de Grondwet, in samenhang gelezen met het wettigheidsbeginsel in artikel 23 van de Grondwet, schendt, doordat het de Vlaamse Regering en de lokale besturen een te verregaande bevoegdheid geeft om de voorwaarden voor de verhuring en vervreemding van het bescheiden woonaanbod te bepalen.

B.39. Artikel 23, derde lid, 3°, van de Grondwet legt de bevoegde wetgevers de verplichting op om het recht op een behoorlijke huisvesting te waarborgen en stelt hen in staat de voorwaarden te bepalen voor de uitoefening van dat recht. Dat artikel verbiedt niet dat aan een regering machtigingen worden verleend, voor zover die machtigingen betrekking hebben op maatregelen waarvan het « onderwerp » door de bevoegde wetgever is aangegeven.

B.40. De bestreden bepaling laat de Vlaamse Regering toe voorwaarden en aanvullende regels voor de verhuring en vervreemding van het bescheiden woonaanbod door sociale huisvestingsmaatschappijen te bepalen.

Tevens laat zij de gemeenten toe om in het gemeentelijk reglement « Bescheiden Wonen » de lokale toewijzingsregels voor de verhuring en vervreemding van een bescheiden woonaanbod door sociale huisvestingsmaatschappijen te bepalen. Die regels kunnen de gewestelijke toewijzingsregels aanvullen of ervan afwijken.

Aldus geeft de bestreden bepaling het onderwerp van de machtigingen aan de Vlaamse Regering en van de opdrachten van de gemeenten op voldoende wijze aan.

B.41.1. Het staat aan de Vlaamse Regering om te bepalen of de lokale toewijzingsregels al dan niet de goedkeuring van de Vlaamse Regering dienen te krijgen.

De afwezigheid van een specifiek bestuurlijk toezicht neemt overigens niet weg dat de lokale toewijzingsregels onder het algemeen bestuurlijk toezicht bedoeld in de artikelen 252 tot 260 van het Gemeentedecreet van 15 juli 2005 vallen.

B.41.2. Bovendien kon de decreetgever, door zulk een delegatie te verlenen, de Vlaamse Regering niet machtigen om bepalingen aan te nemen die zouden leiden tot een schending van het grondwettelijk recht op een behoorlijke huisvesting. In de parlementaire voorbereiding van het decreet van 15 december 2006 wordt uitdrukkelijk aangegeven dat alleen wordt geëist dat men bereid is om Nederlands te leren, en dat de effectieve kennis van de taal niet mag worden gecontroleerd, behalve ten aanzien van de personen die om een vrijstelling verzoeken gelet op het feit dat zij de taal reeds voldoende beheersen (Parl. St., Vlaams Parlement, 2005-2006, nr. 824/5, p. 12). Het komt de bevoegde rechter toe na te gaan of de Vlaamse Regering op een al dan niet wettige wijze gebruik heeft gemaakt van de delegatie die haar werd verleend.

B.42. Het zesde middel is niet gegrond.

Om die redenen,
het Hof
verwerpt het beroep, onder voorbehoud van de interpretatie vermeld in B.29.5 en van hetgeen is vermeld in B.13.2.
Aldus gewezen in het Nederlands, het Frans en het Duits, overeenkomstig artikel 65 van de bijzondere wet van 6 januari 1989 op het Grondwettelijk Hof, op 5 maart 2015.
 

Noot: 

Tom Vandromme, Ook partner van sociale huurder moet aan voorwaarden sociale huur voldoen, De Juristenkrant, 307, 8 april 2017, pagina4

Gerelateerd
Aangemaakt op: zo, 30/07/2017 - 12:18
Laatst aangepast op: zo, 30/07/2017 - 12:21

Hebt u nog een vraag?

Hebt u nog een vraag in dit verband, klik dan hier om uw vraag aan ons te stellen, of meteen een afspraak te maken voor een consultatie.

Aanvulling

Heeft u een suggestie, aanvulling of voorstel tot correctie met betrekking tot deze pagina? Gebruik dit adres om het te melden.