-A +A

Arbeidsongeval - begrip rechthebbenden

Printervriendelijke versiePrintervriendelijke versieVerstuur naar een vriendVerstuur naar een vriend
Instantie: Hof van Cassatie
Datum van de uitspraak: 
din, 10/03/2015
A.R.: 
P.14.0357.N

De in artikel 46, § 1, Arbeidsongevallenwet bedoelde immuniteit van de werkgever, zijn lasthebber of aangestelde geldt slechts ten aanzien van de getroffene van het arbeidsongeval of zijn rechthebbenden; het begrip 'rechthebbenden' heeft enkel betrekking op de personen die de vergoedingen kunnen genieten waarin die wet voorziet, maar geldt niet ten aanzien van personen die niet kunnen genieten van de vergoedingen krachtens de Arbeidsongevallenwet (1). (1) Cass. 21 mei 2002, AR P.00.1635.N, AC 2002, nr. 307 met concl. van procureur-generaal du Jardin.

Publicatie
tijdschrift: 
RABG
Uitgever: 
Larcier
Jaargang: 
2016/3
Pagina: 
163
In bibliotheek?: 
Dit item is beschikbaar in de bibliotheek van advocatenkantoor Elfri De Neve

(M.V.Z. EBVBA / V.A.S. en A.B. NV - Rolnr: P.14.0357.N)

(Advocaten: Mr. C. De Baets en Mr. B. Maes)

I. RECHTSPLEGING VOOR HET HOF
Het cassatieberoep is gericht tegen het arrest van het hof van beroep te Gent, correctionele kamer, van 16 januari 2014.

(…)

II. BESLISSING VAN HET HOF
Beoordeling
Eerste middel
Tweede onderdeel
1. Het onderdeel voert schending aan van de artikelen 13 en 46, en voor zoveel als nodig 47 arbeidsongevallenwet en de artikelen 1382 en 1383 Burgerlijk Wetboek: de appelrechters oordelen ten onrechte dat de immuniteit niet geldt voor de begrafeniskosten die de eerste verweerster heeft vergoed aan de ouders van het slachtoffer en voor de kapitalen die zij heeft uitgekeerd aan C.G. voor de kinderen.

2. Artikel 46, § 1 arbeidsongevallenwet bepaalt de gevallen waarin, ongeacht de uit die wet voortvloeiende rechten, de getroffene of zijn rechthebbenden een rechtsvordering inzake burgerrechtelijke aansprakelijkheid kunnen instellen. De in deze bepaling bedoelde immuniteit van de werkgever, zijn lasthebber of aangestelde geldt slechts ten aanzien van de getroffene van het arbeidsongeval of zijn rechthebbenden. Het begrip “rechthebbenden” heeft enkel betrekking op de personen die de vergoedingen kunnen genieten waarin die wet voorziet. De immuniteit geldt niet ten aanzien van personen die niet kunnen genieten van de vergoedingen krachtens de arbeidsongevallenwet.

3. De appelrechters stellen, met overname van de redenen van het beroepen vonnis, vast dat:

de eerste verweerster de arbeidsongevallenverzekeraar is van de eiseres;
R.A., werknemer van de eiseres, op 2 december 2005 om het leven kwam bij het uitvoeren van herstellingswerken aan het dak van de loods van de eiseres;
de eerste verweerster een bedrag van 2.242,04 EUR uitbetaalde aan de ouders van het slachtoffer voor de begrafeniskosten.
4. De appelrechters oordelen dat:

het arbeidsongeval niet opzettelijk werd veroorzaakt zodat geen toepassing kan gemaakt worden van artikel 46, § 1, 1° arbeidsongevallenwet;
de eiseres geen aanspraak kan maken op de immuniteit bepaald in artikel 46, § 1 arbeidsongevallenwet.
5. De appelrechters die ervan uitgaan dat de ouders aan wie de eerste verweerster de begrafeniskosten heeft betaald, geen rechthebbenden zijn en de eiseres veroordelen tot vergoeding van de begrafeniskosten aan de eerste verweerster als gesubrogeerde in de rechten van de ouders, verantwoorden hun beslissing niet naar recht.

Het onderdeel is in zoverre gegrond.

6. De appelrechters stellen, met overname van de redenen van het beroepen vonnis, vast dat:

de eerste verweerster de beide kinderen van het slachtoffer heeft erkend als rechthebbenden;
de eerste verweerster voor de geleden schade aan de kinderen een bedrag van respectievelijk 65.302,37 EUR en 75.760,02 EUR uitbetaalde;
C.G. sedert 16 maart 1992 samenwoonde met het slachtoffer en het koppel op het ogenblik van het ongeval één kind had terwijl zij zwanger was van het tweede kind.
7. De appelrechters oordelen dat:

het arbeidsongeval niet opzettelijk werd veroorzaakt zodat geen toepassing kan gemaakt worden van artikel 46, § 1, 1° arbeidsongevallenwet;
de eiseres geen aanspraak kan maken op de immuniteit bepaald in artikel 46, § 1 arbeidsongevallenwet;
de eerste verweerster gerechtigd is op terugbetaling van de bedragen die zij heeft uitgekeerd aan C.G. voor de beide kinderen, met dien verstande dat haar vordering begrensd is tot haar gemeenrechtelijke schade.
8. De appelrechters die de eiseres veroordelen tot terugbetaling van de uitgaven van de eerste verweerster als gesubrogeerde in de rechten van de rechthebbende kinderen, verantwoorden hun beslissing niet naar recht.

Het onderdeel is in zoverre gegrond.

Tweede middel
Eerste onderdeel
9. Het onderdeel voert schending aan van artikel 149 Grondwet, artikel 1134 Burgerlijk Wetboek en de artikelen 8, tweede lid, 11 en 77 wet landverzekeringsovereenkomst zoals hier van toepassing: de appelrechters maken ten onrechte toepassing van artikel 5, c) van de polisvoorwaarden omdat de formulering van de als grove schuld beschouwde tekortkomingen niet nauwkeurig is.

10. Krachtens artikel 8, tweede lid wet landverzekeringsovereenkomst, zoals hier van toepassing, dekt de verzekeraar de schade veroorzaakt door de schuld, zelfs de grove schuld, van de verzekeringnemer, van de verzekerde of van de begunstigde, maar kan hij zich van zijn verplichtingen bevrijden voor de gevallen van grove schuld die op uitdrukkelijke en beperkende wijze in de overeenkomst zijn bepaald.

11. De appelrechters stellen vast dat artikel 5 van de algemene polisvoorwaarden stipuleert: “Is uit de verzekering gesloten, (…) c) schade veroorzaakt door grove schuld m.n.: - elke tekortkoming aan wetten, regels of gebruiken die de activiteiten van de verzekerde onderneming reglementeren en waarbij voor iedere met de materie vertrouwde persoon duidelijk moest zijn dat hieruit haast onvermijdelijk schade moest ontstaan - (…) - Er kan slechts sprake zijn van grove schuld voor zover de verzekeringnemer, zijn organen of leidinggevende aangestelden op de hoogte waren en niet het nodige hebben gedaan om aan de situatie te verhelpen.”

12. De appelrechters die oordelen dat door de verwijzing naar “elke” tekortkoming aan wetten, regels of reglementen, de grove schuld voldoende nauwkeurig omschreven is, verantwoorden hun beslissing niet naar recht.

Het onderdeel is gegrond.

Overige grieven
13. De grieven die niet kunnen leiden tot cassatie zonder verwijzing, behoeven geen antwoord.

Dictum

Het Hof,

Vernietigt het bestreden arrest.

Beveelt dat van dit arrest melding zal worden gemaakt op de kant van het gedeeltelijk vernietigde arrest.

Veroordeelt de verweersters elk tot de helft van het cassatieberoep.

Verwijst de zaak naar het hof van beroep te Antwerpen.

Bepaalt de kosten op 211,22 EUR waarvan 176,22 EUR verschuldigd is.

Noot: 

Tijdschrift voor verzekeringen [T.Verz.] HEIRMAN, Glenn; Opmerkingen 'Grove schuld: beding met verwijzing naar elke tekortkoming aan wetten, regels of gebruiken voldoet niet aan de wettelijke vereisten' 2015, nr. 3, p. 296-300.
 

Gerelateerd
Aangemaakt op: di, 11/07/2017 - 10:18
Laatst aangepast op: di, 11/07/2017 - 10:18

Hebt u nog een vraag?

Hebt u nog een vraag in dit verband, klik dan hier om uw vraag aan ons te stellen, of meteen een afspraak te maken voor een consultatie.

Aanvulling

Heeft u een suggestie, aanvulling of voorstel tot correctie met betrekking tot deze pagina? Gebruik dit adres om het te melden.