-A +A

Overleg tussen magistraten

Printervriendelijke versiePrintervriendelijke versieVerstuur naar een vriendVerstuur naar een vriend

Justice must not only be done, but must be seen to be done

Het is een oud zeer, magistraten die met mekaar eigenlijk niet zouden mogen communiceren over de zaak, communiceren met mekaar wel degelijk. Zelfs magistraten van de zittende en de staande magistratuur, lees rechters en Parket, overleggen meer dan men zou denken.

Een en ander wordt gezien als zijnde uit een vorm van misplaatst wederzijds respect, hetgeen neerkomt op een misplaatst misprijzen voor de democratie en de onafhankelijkheid van elke rechter.

Een rechter dient vrij en onbevangen te oordelen en als rechter niet te oordelen naar de opportuniteiten die het Parket stelt. Hij dient het Parket te beoordelen, dan wel te oordelen nadat het Parket werd gehoord en ook de verdediging.

Zo ook dient de Raadkamer de oordelen op de zitting zelf, na het verslag te hebben gehoord van de Onderzoeksrechter, de vordering van het Parket en conclusies en de pleidooien van de verdediging.

Deze onafhankelijkheid tussen de verschillende actoren van de magistratuur staat niet alleen ingeschreven in de verschillende wetten maar maakt een van de hoekstenen uit van onze democratie.

Advocaten zijn in staat om enerzijds vriend te zijn en anderzijds tegenstrever waarbij zij in staat zijn om geheimen voor zich te houden en niet te overleggen en te sjoemelen of afspraken te maken. Eerlijkheidshalve dient gesteld te worden dat dit ook geen vaste regel is en dat er advocaten zijn die zich schuldig maken aan onderlinge regelingen. Er zijn zelfs advocaten van wie gezegd wordt dat zij regelingen afsluiten met de magistratuur. Wellicht is dit klinkklare onzin maar deze geruchten worden natuurlijk gestaafd wanneer magistraten onderling, en magistraten en advocaten anderzijds mekaar tegenkomen in gesloten gemeenschappen, geheime vergaderingen, serviceclubs, of gewoon vriendschap en al te groot respect voor mekaar houden, lees misplaatst respect. Het juiste respect is de respect voor de onafhankelijkheid.

Zo bestaat de vaste gewoonte dat wanneer de beste vriend van een advocaat, Stafhouder wordt deze niet meer gedurende 2 jaar met zijn voornaam wordt benoemd maar met meneer/mevrouw de Stafhouder.

Deze kwalijk riekende praktijken zijn aan het licht gekomen na een ziedend recht van antwoord in de Juristenkrant. Het getuigd van moed om iets wat al jarenlang gekend is in het publiek aan te klagen.

En dan is nog de kwestie van de zogenaamde ontwerpvonnissen.

Is het hemeltergend te moeten vaststellen als advocaat dat vlak voor uw pleidooi het project van het vonnis reeds klaar zit in het bundel. Welke frustratie heeft de advocaat wanneer hij vaststelt dat het vonnis reeds gemaakt nog voor hij zijn pleidooi heeft aangevat. Dit is gelukkig een uitzondering. Alhoewel een uitzondering? Vaak gebeurd het dat de ontwerpvonnissen niet in het bundel zitten en de advocaat ze niet kan vaststellen. Laat ons zeggen dat het meer dan eens gebeurd en zelfs vaak gebeurd.

Tegen het maken van een project van een vonnis is er op zichzelf niets verkeerd en dit is dan ook de verdediging van de rechters, die nadat zij het bundel hebben voorbereid een eerste oordeel hebben geveld, een project van een vonnis, waarbij zij op basis van de stukken gemeend hebben om een voorlopig project op te maken en waarbij zij het recht zichzelf voorbehouden om dit project nog aan te passen na de pleidooien en de zitting.

Maar welk denkend mens gelooft dit? Soms is dit wel denkend mens ten onrechte misleid. Soms gaat het over een hippere goede rechter, die zich inderdaad verder wil overtuigen of laten overtuigen na de zitting en zijn eerste project na een eerste impressie gewoonweg voor zichzelf neerschrijft.

Hij kan dit voor zichzelf doen, op een kladje, in zijn hoofd.

Maar op de zitting zelf dient de rechter onbevangen te zijn, zijn geest dient nog steeds open te blijven staan. Hij mag zich nog geen enkel oordeel gevormd hebben over de zaak zelf of hij is bevangen en dient zichzelf te wraken of dient gewraakt te worden.

En dan is er nog het verhaal van de luiheid, welke rechter heeft na 4 weken nog de moed om naar zijn nota’s te kijken van de pleidooien om nog de conclusies na te lezen wanneer hij met een eenvoudige pennentrek een reeds opgemaakt project kan ondertekenen.

Rechters dienen inderdaad niet te talmen met een uitspraak. Zij hebben 4 weken tijd om een uitspraak te vellen. Deze 4 weken zijn geen louter formalisme. Deze 4 weken zijn een echte bedenkingstijd waarbij zij, elke these en anti-these aan mekaar kunnen afwegen om tot een finale conclusie te komen.

Hun tijdsdruk en hun vakantieplanning verhelpen zij niet door bij voorbaat vonnissen klaar te maken. Het beraad van de rechter is een innerlijk proces dat inderdaad meerdere weken duurt. Er anders over oordelen is een gebrek aan respect voor onze democratie en onze rechtstaat en het brein van onze magistratuur. Wij dienen erop te kunnen rekenen dat elk vonnis wel doordacht naar rijp beraad werd genomen en niet vlug, vlug en bij voorbaat alvorens een vonnis te vellen.

Maar het getuigt van uitzonderlijke moed om dit aan te klagen Vergeten we niet dat zij die men vaak ten onrechte Hans procedurepleiters heet, de beste en de laatste hoeders zijn van de rechtstaat die soms tegen de sympathie van de rechtbank ingaat, hetgeen hem soms persoonlijk duur komt te staan en dit op totaal ten onrechte wijze.

Vergeten we niet de wijze waarop de advocatuur werd en wordt aangepakt omdat wanneer zij al te kritisch was en is en al te veeleisend om een goed werkende rechtstaat te bekomen.

Het is gekend dat vele advocaten een slecht karakter hebben. Maar is het een slecht karakter wanneer men het zuivere recht van de burger verdedigt, de rechtstaat verdedigt en hierbij vijanden creëert. Is met ten deze niet beter gevreesd dan geliefd

Het is gekend dat vele advocaten slecht gehumeurd zijn. Zou u niet om minder wanneer je als advocaatmoet vaststellen dat het recht zo vele malen verkracht wordt en wij keer op keer verhinderd worden om tot de essentie van de zaak te kunnen doorbreken om eerst de schil te breken van de geschonden procedureregels en de schendingen van het recht. Is het te veel gevraagd dat het recht correct wordt toegepast?

Wij durven zonder blozen stellen dat het recht in 2012, datum waarop we schrijven er gans anders zou hebben uitgezien zonder de moed en kritische visie van sommigen. Ja In het recht hebben zovelen aan zo weinigen te danken.

Maar de goede advocaat heeft een dik vel hij spuwt kritiek waar nodig en kan elke aanval aan, staat recht in zijn schoenen (want dit is zijn enig wapen) en is hij soms moedeloos en verbitterd. Maar de volgende morgen wordt hij gepokt en gemazeld weer wakker boordevol energie en met humor, want dit is een van de beste beste wapens, als oude wijn in nieuwe zakken (want dit is de beste), met fierheid het recht te kunnen dienen en met het geluk bevoorrecht te zijn hiervoor te mogen strijden.

EN HIJ OF ZIJ DIE DE STRESS NIET AANKAN EN HET GELUK NIET KAN VINDEN VERLAAT DE BALIE, laat ons dan hopen dat het dan niet is om een verbitterd rechter te worden.
 

onpartijdigheid en onkreukbaarheid

Bij discussie over en rechter nam deed men voorheen wel eens beroep op andere maatregelen...

De onpartijdigheid en de onkreukbaarheid van de rechters is en thema dat in de schilderkunst meermaals aan bod kwam. De schilderijen werden in opdracht besteld om boven het hoofd van de rechters te hangen in de schepenzalen om hen tot nederigheid te dwingen en hen te wijzen op het verschrikkelijke lot dat hen kon te wachten staan in geval zij hun plichten verzuimden of zich lieten omkopen. Hiertoe werd zeer vaak het thema van de kuise Suzanna gehanterd. Hieronder het oordeel van van Cambyses van Gerard David. Sisamnes werd op bevel van de koning van Cambyses aangehouden wegens corruptie (eerste schilderij. Op het tweede panneel werd hij levend gevild, waarna ijn zoon diende plaats te nemen op zijn rechtersstoel bekled met de ode huid van zijn vader. Dit schilderij hing tot de Franse revolutie in de Brugse schepenzaal. In latere justitiepaleizen werd juist het omgekeerde gedaan. De macht van de rechter werd benadrukt door afbeeldingen van godinnen die de justitie, de wet, de charitas en de billijkheid voorstelden. Zij flankeerden het kruisbeeld n waren alle bedoeld om de autoriteit van de rechter te benadrukken En de bron van de autoriteit van de rechten te duiden. Door deze symbolen werd benadrukt dat hij de Gods vertegenwoordiger van het aardse recht was, hierin bijgestaan en begiftigd met een onuitputtelijke wijsheid die terugging op de godinnen of muzes van wijsheid en gerechtigheid.  



Roland Freisler is het toonbeeld van de (nazi)rechter met de meest afschuwelijke houding en minachting voor het recht. Hij was het toonbeeld van de verkrachting van het vermoeden van onschuld, ontzegde elk recht van verdediging en liet van bij de aanvang van het proces reeds verstaan dat elke verdediging zinloos was.


afbeelding van Freisler in rode Nazi toga
Nazi uniformen ontworpen door...

 

Nog dit: 

Fortisgate

Ontwerpvonnissen vallen ook onder het beroepsgeheim

Reeds meermaals werd het bestaan van ontwerpvonnissen gehekeld zoals deze voorkomen in de bundels die op de zitting aanwezig zijn.

Blijkt dat meer dan één rechter nog vóór het in beraad nemen van het vonnis reeds een ontwerpvonnis heeft opgemaakt.

In het verleden verdedigde de rechterlijke macht zich door te stellen dat deze ontwerpteksten geen enkele vooringenomenheid inhouden maar slechts een eerste draft, een vrijblijvende en privaat werkdocument zonder enige relevantie.

Vanzelfsprekend is dit klinkklare onzin en dit werd ook bevestigd door het Hof van Cassatie in haar arrest van 13.03.2011, NJW 268, 597.

Ter zake stond niet de onafhankelijkheid en de onpartijdigheid of de onvooringenomenheid van de rechter centraal maar wel de schending van het beroepsgeheim.

Het Hof oordeelde dat artikel 458 van het Sw. personen bestraft die uit hoofde van hun staat of beroep kennis dragen van geheimen die hen zijn toevertrouwd en deze geheimen bekend maken buiten het geval dat zij herroepen worden om in rechte of voor een parlementaire onderzoekscommissie getuigenis af te leggen en buiten het geval dat de wet hen verplicht die geheimen bekend te maken. Behalve in de wettelijk bepaalde uitzonderingen, moeten rechters het geheim bewaren over het beraad waaraan zij hebben deelgenomen.

De niet-naleving van deze geheimhoudingsplicht wordt bestraft volgens artikel 458 Sw.

Tot het geheim van het beraad behoren de opgestelde ontwerpen van beslissingen en de standpunten die de rechters omtrent de te nemen beslissing hebben ingenomen, ook als over die ontwerpen of standpunten nog niet collegiaal werd beraadslaagd.

Zo kan onder geen enkel beding een dergelijk ontwerparrest bekend gemaakt worden aan een derde, zelfs niet voor een taalkundig onderzoek, evenmin mag een dergelijk ontwerp van een vonnis in eens strafbundel zitten waardoor het door honderden personen kan worden ingezien.

Een persoon die tot een beroepsgeheim is gehouden overtreedt het strafwetboek (artikel 458) niet wanneer de onder het beroepsgeheim vallende informatie wordt meegedeeld aan derden die eveneens gehouden zijn tot geheimhouding.

In de Fortiszaak oordeelde het Hof van Cassatie dat er geen sprake kon zijn van een zogenaamd gedeeld of toevertrouwd beroepsgeheim wanneer de overdracht van gegevens hoegenaamd niet noodzakelijk was voor de uitoefening van de vertrouwensopdracht, namelijk de behandeling, het beraad en het maken van een ontwerparrest.

Zo het Fortisarrest, Hof van Cassatie, 13.03.2012, NJW, 268, pagina 597 met noot.
 

Gerelateerd
0
Aangemaakt op: ma, 30/07/2012 - 20:38
Laatst aangepast op: za, 10/11/2012 - 03:26

Hebt u nog een vraag?

Hebt u nog een vraag in dit verband, klik dan hier om uw vraag aan ons te stellen, of meteen een afspraak te maken voor een consultatie.

Aanvulling

Heeft u een suggestie, aanvulling of voorstel tot correctie met betrekking tot deze pagina? Gebruik dit adres om het te melden.