-A +A

Rotte Appels

Printervriendelijke versiePrintervriendelijke versieVerstuur naar een vriendVerstuur naar een vriend

Staat de rijpe appel voor de zondeval dan staat de rotte appel voor de zondenbok.

Als remedie tegen een falend systeem wordt de rotte appel aangewezen. "De rotte appel in de mand maakt de fruitmand ten schand".

Maar is dit wel zo en getuigt het niet van een wereldvreemde gemakzucht om de oorzaak van foutief geheten gedrag te leggen bij enkele uitgekozen, afgezonderde “verdorven”individuen om aldus het blazoen van het eigen zelfbeeld te redden. Zo gerationaliseerd met de theorie van enkele verdorven vruchten, zou er niets mis zijn met de kerk, de banken, de politiek, het kapitalisme, het communisme, de loge, de Rotary, de PS, de Islam, de rechters, de advocaten en de notarissen.

De rotte appel-believers geven grif toe dat er daar heel wat misloopt, maar het zou enkel een kwestie zijn van de rotte appels eruit te verwijderen om alles weer gezond te maken. Vijf minuten (waar hebben we dat ook nog gehoord?) gezond verstand, moed en doorzettingsvermogen, even door de zure appel bijten en het water zou weer helder zijn.

In de bijbel werd nog (door “Mozes”) voorgeschreven dat de priester op de Grote Verzoendag zijn handen op een geitenbok diende te leggen en deze aldus te beladen met alle zonden om het beest dan ter zuivering uit de kudde te rukken en in de woestijn te sturen om daar te creperen samen met alle zonden.

Vandaag zijn de zondenbokken mensen. Vaak hebben ze zelfs meer dan iets op hun kerfstok, maar in de regel wordt de boter op het hoofd gedeeld door de luidste schreeuwers. De zondenbok kan niet vlug genoeg zo hard mogelijk gestraft en het zwijgen worden opgelegd en zo niet gevierendeeld, dan geradbraakt aan de schandpaal gehangen, niet alleen ter exempel en afschrikking maar ook ter verheerlijking van het eigen gelijk en de eigen doortastende moed om de onreine gevlekte fruitsoort te onderscheiden van de eigen status.

Kleine aardappels moet je niet schillen en daarom worden liefst grote zondenbokken met een zeker gewicht (en al te grote kloten) gekozen, die liefst aan de kleine patatjes hebben gezeten.

Eens de appels geschild worden is de verleiding groot om verder te schillen , want iedereen blijkt plots wel met iemand een appeltje te schillen en de aanstekelijkheid van dde rotte appel lijkt hiertoe het gedroomde excuus.

"Wie appelen vaart, die appelen eet".

Toch zijn het niet enkele individuen die een systeem corrumperen. Het is het systeem zelf dat corrumpeert. Wie gelooft dat door het wegnemen van de rotte appels de appelmand weer gezond is, zal enkel vast stellen dat hij elke dag opnieuw rotte appels en zelfs elke dag meer rotte appels in zijn mand aantreft. Wie enkel rotte appels wegneemt en zich niet afvraagt van waar die rotte appels blijven komen is een excuse- zoekende activist zonder visie of proactieve visie.

En nee de wereld is niet rot, nee de mensen zijn niet rot, nee zelfs de organisaties, instellingen, staten, overtuigingen zijn niet rot. Alle (zo niet de meeste) zijn ze begonnen met de beste bedoelingen, vaak met de bedoeling van de wereld een betere plek te maken, zo vele bedoelen (of bedoelden aanvankelijk) het echt goed, zo velen deden hun best.

Het systeem brengt echter zelf haar sirenes voort, haar kwelduivels, haar chicanes, haar zijsporen (gesteld dat er rechte wegen bestaan). Wie gelooft in het bestaan van perfect geordende systemen begrijpt de wetten van de chaos niet. Om het met een beeld van de Grieken uit te leggen. Uit ongeordende chaos, Gaia en Ouranos, komen ruw geordende natuurkrachten, Titanen, waarna harmonie, schoonheid, gevoel en een beetje menselijkheid betracht maar nooit bereikt wordt op de Olympische berg van de Olympische goden met hun eigen kwelduivels, een Toverberg als het sanatorium van Thomas Mann, die finaal ook illusie zou blijken.

Het eigen ongelijk wordt weg gerationaliseerd met stereotype niets zeggende argumenten zoals:

• Ik kon niet anders
• Ik was hiertoe verplicht
• Dat is niet waar
• Dat wist ik niet
• Dat moet je anders zien
• Ik bedoelde het goed
• Ik heb dit (niet) verdiend
• Ik heb toch mijn best gedaan
• Niemand heeft zo hard gewerkt
• Ik heb er ook voor gewerkt hé
• De anderen doet dat ook
• De anderen dien dat nog veel meer
• Dat is toch het ergste niet


Deze rationalisering, tot zelfs het eigen liegen lijkt gebrand in de menselijke genen en vooral in zijn noodzakelijke vaardigheid om te overleven met zichzelf en zijn zelfbeeld.

De essentie van foutief en gedrag ligt in een gebrek aan ethische regels als onderdeel van het systeem. Zolang ethische regels als een vage vrijblijvende optie worden aanzien en niet als brandstof, smeerolie en ontsmettingsmiddel zullen de zeven plagen van Egypte over het westen blijven hangen.

Het zijn niet de rotte appels in Kerk,
maar de ethiekloze Kerk,

niet de fundamentalisten,
maar geloof zonder ethiek,

niet graaiende bankiers,
maar bankensysteem zonder ethiek,

niet gewetenloze kapitalisten,
maar kapitalisme zonder ethiek,

geen moordende communisten,
maar stalinisme zonder humanisme.

Willen we de carrousel van het amoreel spel van waar de rotte appels uitspringen stoppen dan zullen we

• Moeten stoppen onze kinderen op te voeden dat wie zijn best doet er wel geraakt (en dat wie er dan toch niet geraakt dan maar mag nemen waar hij “recht” op heeft);
• Moeten stoppen te geloven dat we inkomen en vermogen naar verdienste krijgen;
• Meten stoppen te geloven in de (Amerikaanse) droom;
• Moeten leren stoppen met te bepalen wat we zelf waard zijn en verdienen;
• Moeten inzien dat we met zijn allen niet zelfde kansen hebben;
• Moeten leren stoppen met de overtuiging dat we gebruik kunnen maken van systemen omdat die bestaan;
• Moeten stoppen ons gedrag af te stemmen op pakkans en kennis van anderen over ons;
• Bescheidener leren zijn over ons oordeelvermogen;
• Vettigheid en ranzigheid leren afschuimen en beseffen dat ranzigheid met een klein beetje, een heel klein beetje, smaakverwarring begint, normvervaging geheten;
• Moeten leren dat macht gedeeld en afgewisseld wordt een tijdelijk mandaat en dus een last is;
• Dat seks en drank leuk kan zijn en er ook niets mis mee is, maar gecombineerd kattig en katerig is en een ramp wordt wanneer het met macht en verantwoordelijkheid wordt vermengd zoals bier met wijn.

 

Commentaar: 
De gouden appels van de OVB (Orde Vlaamse Balies)

Heeft de graaischimmel ook de appels van de orde van Vlaamse balies bevlekt?

Feit is dat deze overkoepelende orde gespijsd wordt door het merendeel van de baliebijdrages van de individuele advocaten en dus indirect door de rechtsonderhorigen die op advocaten beroep doen. Deze bijdragen worden automatisch ingehouden op de verplichte baliegelden, zonder enige inspraak van de advocaten, laat staan van de rechtsonderhorigen.

 
Aldus is de Orde van Vlaamse balies mee verantwoordelijk voor de steeds hoger kostende toegang tot de rechter en dus voor de toenemende afstand tussen burger en justitie. Justitie is mede hierdoor eerder een product dan een recht geworden, waarbij steeds minder burgers nog een beroep kunnen doen op een advocaat en het dalend aantal zaken er dan weer voor zorgt dat het individueel aandeel van de baliegelden in elk behandeld dossier stijgt.
Voor een appel en ei doen de bestuurders het zeker niet. Hun maandelijkse vergoeding als bestuurder lopen immers op tot meer dan 4500 euro per maand en per ("gewone") bestuurder

Dit is meer dan het dubbele dan een gemiddelde advocaat uit zijn vennootschap als loon voor zijn arbeid opneemt.

Zij betrekken een overdadig luxueus pand in de Staatsbladstraat te Brussel, een paleis van een dictator van een kleine bananenrepubliek waardig, waarbij met de baliegelden van de advocaten dan nog eens de peperdure lening naast de onderhoudskosten en niet te vergeten de personeelskosten betaald worden.

 
Het gebrek aan efficiëntie en het gebrek aan visie van het OVB kan geïllustreerd worden met ondermeer:
 
• Het project van het OVB waarbij juridisch advies gepromoot werd via cadeaubons, hetgeen de OVB meer dan 25.000 euro gekost heeft en waarbij er welgeteld 1 bon verkocht werd;
• Het door het OVB ondersteunde DPA (digtaal platform advocaten). Dit is het zoveelste informatica-avontuur, thans een initiatief is van de private sector. DPA wordt door OVB gestuurd, zo niet gesteund . Het werken met DPA brengt voor een advocaat niet alleen vaste kosten met zich mee maar ook kosten per document die aldus worden uitgewisseld. Deze kosten kunnen oplopen tot meerdere honderden euro’s per dossier en per transfert. De OVB stelde zich borg voor het DPA avontuur en belast hierdoor direct of indirect de plaatselijke balies.
 
Aan een bestuurder van DPA werd meer uitleg gevraagd en verzocht te antwoorden of het klopt dat de lokale balies verzocht werden om sommen aan de OVB ter beschikking te stellen (zelfs ten belope van percentages van hun reserves), dat baliegeld hierdoor in 2018 door DPA zouden kunnen verder verhoogd moeten worden en dat minstens 1 balie alle betalingen aan OVB heeft opgeschort of zou opschorten. Ondanks herhaalde belofte tot antwoord op deze vragen, werd hierop niet verder gereageerd hetgeen de perceptie wekt dat deze informatie juist is.
 
En terwijl de justitiepaleizen leeglopen met nog een enkele confrater die vorige week in korte broek kwam pleiten (De Morgen 24/06/2017, verwijzend naar confrater Dimitri Van Tomme), zo werd dezelfde week het peperdure tijdschrift Ad Rem (alweer gefinancierd door baliebijdragen) ongevraagd verspreid, gedrukt op commerciële persen waarin door confraters in dure maatpakken en zijden dassen vanuit dure vergaderzalen, gelobbyd wordt om door de strot van de confraters een verhoging van het aantal uren permanente vorming te duwen, tot maar liefst 20 uren aan een gemiddelde prijs van 90 euro per uur, waar jawel de Orde van Vlaamse balies met een deel van deze gelden gaat lopen, want om erkenning te krijgen van het OVB dient aan hen betaald te worden.
 
De OVB organiseert dan wel zelf peperdure cursussen permanente vorming met duidelijk winstbejag, als zou zij een commerciële onderneming dan wel handelaar zijn, waarbij zij precies de permanente vorming verplicht,.

Doen de mandatarissen op de OVB hun best, laat het ons hopen, maar dat ze hun best doen is niet alleen niet genoeg, het kan nooit verantwoorden dat zij zich 4.500 euro per maand laten betalen. Dit is inderdaad meer, veel meer dan de vergoeding voor de mandaten van de politici in de intercommunales en voor dergelijke praktijken bestaat sinds kort een naam, graaicultuur.

 
Ooit hebben een aantal advocaten blijkbaar beslist dat zij een extra loon verdienen, bovenop hun erelonen als advocaat, betaald door alle andere advocaten, omdat ze van zichzelf menen dat ze dat waard zijn.
 
Dit is wat mensen doen met geld van anderen, geld dat in een gemeenschappelijke pot terecht komt, geld dat van iedereen is en dus van niemand. Dit gebrek aan controle leidt tot het ethische gevaar dat mensen niet meer op hun tellen passen. Niemand zal het missen als je, geheel legaal, wat uit die kolossale zak in je eigen zak laat verdwijnen. Begrijp dat dit milde tot excessieve gegraai niet als corruptie of als fraude kan aanzien want dan kom je weer bij de rotte appels terecht en deze Rupiaanse (want plaat die Di Rupo al 12 jaar draait) discussie is achterhaald en kan nooit tot een oplossing leiden. (zie De Morgen 24 juni 2017 pagina 16 Bart Eeckhout).
Nuttige tips: 

ORDE VAN VLAAMSE BALIES

Staatsbladsstraat 8
1000 Brussel
Telefoon: 02 227 54 70
Fax: 02 227 54 79

Gerelateerd
0
Uw beoordeling Geen
Aangemaakt op: ma, 26/06/2017 - 17:04
Laatst aangepast op: ma, 26/06/2017 - 18:51

Hebt u nog een vraag?

Hebt u nog een vraag in dit verband, klik dan hier om uw vraag aan ons te stellen, of meteen een afspraak te maken voor een consultatie.

Aanvulling

Heeft u een suggestie, aanvulling of voorstel tot correctie met betrekking tot deze pagina? Gebruik dit adres om het te melden.