-A +A

Het totale verlies aan privacy door Internet en andere technologische toepassingen

Printervriendelijke versiePrintervriendelijke versieVerstuur naar een vriendVerstuur naar een vriend

Het Internet en de recente technologische toepassingen zijn erin geslaagd om op korte tijd onze privacy te herleiden tot een fictie.

Elke publicatie die ooit op het Internet is verschenen, het weze een foto, het weze een artikel, het weze een bijdrage van onze om het weze een bijdrage over ons, zal ons de rest van ons leven achtervolgen.

Het louter wijzigen, aanpassen of verwijderen van bepaalde webpagina kan dit niet tegengaan. Er bestaat speciale programmatuur op het Internet beschikbaar waardoor het mogelijk is niet alleen een website te raadplegen zoals deze vandaag bestaat maar ook zoals deze gisteren of meer dan 10 jaar geleden bestond.

Een negatieve uitspraak, een eigen niet doordachte bijdrage op het Internet, een negatieve kritiek, een negatieve recencie, één en ander blijft levenslang op het Internet staan. Dit biedt ook voordelen daar elke burger ongebreideld zijn mening kan uiten op het Interent. De Internet doctrine leert dat negatieve kritieken gerelativeerd worden door positieve reacties en overdreven positieve reacties gerelativeerd door kritische bedenkingen. Dat dit alles een vaardigheid behelst eigen aan de bronnenkritiek en de historische kritiek, wetenschap die weinig burgers beheersen, lijkt de Intnternetdoctrine geen zorg, nu zij veronderstelt dat deze vaardigheden door elke bedreven internaut vanzelf verworven worden.

Het recht op antwoord, verbetering of een vordering tot verbod van publicatie kan één en ander in de praktijk nog nauwelijks tegengaan, gezien (internet) archieven niet wijzigbaar zijn.

Jongeren van vandaag hebben de neiging om bijna alles op het Internet te plaatsen. Een liefdesverklaring, een pikant profiel, een gewaagde uitspraak, een gewaagde foto, een foto in een onbewaakt moment, een afbeelding van de studentendoop, een foto in benevelde toestand, een foto in gezelschap van, de personen met wie ze relaties of vriendschap onderhouden... dit alles blijft de rest van het leven van een persoon eeuwig op het Internet staan.

Niet alleen een boodschap maar zelfs een afbeelding zonder vermelding van de naam van de afgebeelde persoon biedt geen privacy meer. Door de gezichtsherkenningssoftware kan men op basis van de verhoudingen in een gelaat op basis van een afbeelding honderden andere afbeeldingen van een persoon terugvinden. Waar deze toepassingen tot over 5 jaar slechts voorkwamen in "24" dan wel andere Amerikaanse TV soaps zijn deze inmiddels gemeengoed geworden en niet meer voorbehouden aan dure forensische systemen, maar vrij verspreid en toegepast door Google.

Er was een tijd dat er liedjes waren over "Yesterdays papers en Yesterdays news". Hiermee werd een boodschap van geruststelling uit dat het nieuws van vandaag morgen reeds vergeten en vervlogen was, niet meer relevant was. Er was een tijd dat hetgeen vandaag in de kranten stond morgen reeds lang geen nieuws meer was. Vandaag is alles anders. Elke boodschap, bericht, wordt levenslang bewaard en kan levenslang tegen persoon gebruikt worden.

Bij sollicitaties voor nieuwe werkgever, worden we meer dan eens geconfronteerd met de vaststelling dat we door de HRM manager gegoogeld zijn... worden we geconfronteerd met uitspraken dan wel afbeeldingen van jaren geleden en blijft als het ware het meest intieme van onszelf te grabbel gegooid. Van enige relevantie is natuurlijk geen sprake meer. Een mens wordt bepaald door tijd en ruimte en vooral veranderlijkheid.

Het Internet maakt zeer zeker een aanslag uit op onze privacy, zeker wanneer er niet alleen artikels worden opgespaard maar deze artikels ook in bestanden en databases worden vastgelegd. Deze databases leggen verbanden die erg weinig zeggen over de echte realiteit van de persoon. Een en ander is natuurlijk strijdig met onze wetgeving inzake de privacy en de databanken. Maar onze Belgische wetgeving kan weinig ten aanzien van bestanden die op buitenlandse databases worden samengesteld en die beheerst worden door buitenlandse wetgeving, weze het dat zij door de vrijheid die we  verschaffen en terecht willen verschaffen, bereikbaar zijn voor elke Belg. We zijn gelukkig China niet.

Het Internet heeft een olifantengeheugen. Google houdt elk beschikbaar bestand bij. Verwijderde bestanden worden nog zeer lang bijgehouden in de cache. Gespecialiseerde programma's kunnen teruggaan in de tijd om na te gaan wat er vroeger op het Internet stond en dit tot de beginjaren van het Internet.

We beseffen onvoldoende dat de huidige gadgets zoals Iphone, Ipad, GSM,, e-mail, GPS, die vaak gecombineerd in verschillende toestellen aanwezig zijn, voortdurend bijhouden wat we verteld hebben, wat we geschreven of getwitterd hebben, waar we geweest zijn. Minder bekend is dat bijna elke vorm van communicatie centraal wordt opgeslagen in computers en databestanden waarbij deze gegevens maar al te vaak tegen ons kunnen gebruikt worden.

Dit niet alleen door voormelde toepassingen maar ook en onder meer door de camera's die bijna volledige Belgisch grondgebied dekken en die nog eens aangevuld worden door sattelietopnames.

Een ander kan bijzonder nuttig zijn in het kader van misdaadbestrijding en zeker in het kader van terrorismebestrijding. Meer dan eens werd hierdoor een misdaad opgehelderd of een terrorismedaad juist tijdig voorkomen. Dit zijn de succesverhalen die ons bereiken. Wat ons echter veel minder bereikt zijn de veel talrijke valse beschuldigingen, de foute analyses, de onterechte aanhoudingen, de ontvoeringen door buitenlandse bevriende mogendheden op basis van paranoia ontstaan na de aanslagen van 11 september 2001. De terroristische aanslagen van 11 september 2001 hebben hun doelstellingen volledig bereikt, met name de verkrachting van de samenleving gebaseerd op vrijheid en tolerantie waarvoor precies 300 jaar werd gestreden, om plaats te maken voor een maatschappij waar iedereen in voorlopige vrijheid leeft. De vermeende remedie is misschien op wereldschaal erger dan de kwaal en heeft meer doden en verkrachtingen van het recht veroorzaak dan de kwaal zelf. We hebben de indruk dat de aanhoudingen en vervolgingen vooral gericht zijn tegen personen van een andere huidskleur van moslimorigine, hetgeen ons zogenaamd zou moeten geruststellen. Één en ander maakt juist de ontkenning van onze westelijke waarden, waarin juist geen onderscheid gemaakt wordt tussen huidskleur en religie, nu we stilaan zijn gaan beseffen dat nationalisme een fictie is, zeker wanneer zij gebaseerd is op het bloed en zelfs wanneer zij gebaseerd is op aanspraken op de grond, lees het grondgebied. Wanneer we toch iets van 300 jaar humanisme en verlichting mogen leren en van 2.000 jaar geschiedenis, is het wel dat onverdraagzaamheid en nationalisme enkel resulteren in chaos geweld en onveiligheid.

De antropologie heeft aangetoond dat wij allen het product zijn van verovering, nederlaag, overwinning, volksverhuizing, verkrachting, maar ook liefdesrelaties tussen verschillende volkeren en culturen kortom beweging van mensen. Er bestaat no such thing als een Keltisch, Germaans, Begisch, Kaukasisch, ras. De volkeren die op dit ogenblik onder Belgisch grondgebied leven en zich zogenaamd Belg van origine heten, zijn het product van Keltische verdrukking, volksverhuizing, Kimberen, Germanen, Goten, Mogolen, Hunnen, Indiërs, genocide, oorlogen, verkrachting, prostitutie, vermenging, liefde, Romeinse overheersing, Joden, Vikingen, Ijslanders, Noormannen, Denen, Angelen, Saksen, Spanjolen (die vermengd waren met het Afrikaans bloed van de Moren en de Berbers, zoals zelfs Hitler volgens de Knack van augustus 2010), Oostenrijkers (die vermengd waren met Slavische volkeren), Zwitserse huurlingen (die van overal ter wereld kwamen), Fransen die op hun beurt door hun legers met alle soorten bloed vermengd waren, Nederlanders die banden hadden met de rest van de wereld en nadien met Italianen, Turken, Algerijnen, Marokkanen, Congolezen.

De biologie heeft geleerd dat de vermenging en de uitwisseling van DNA precies de waarborg biedt voor het instandhouden van een soort en de destijds gepredikte raszuiverheid, precies tot degeneratie lijdt.

We zijn dus allen gelijk en wie de andere Belgen of ingezetenen raakt, raakt onszelf. Want nationaliteit is en blijft een (juridische) fictie.

Maar vergis u niet, beste blanke man of vrouw. Het gebrek aan realiteitszin van sommige politiediensten en parketmagistraten, gaat zover dat zij ten koste van wie of wat dan ook (en zelfs ten koste van de waarheid) vaak willen ophelderen en oplossen. Gemeenzaam wordt dit syndroom "pakkitis " , dit wil zeggen, het willen halen van een resultaat, vaak tegen alle realiteit of waarheid in. Zaak opgelost, afgehandeld en pluim op de hoed. geheten. Tot voor 15 jaar, werd er gesproken over white collar crime. Hiermee werd bedoeld dat de hoger geplaatsten in de maatschappij steeds onstrafbaar bleven. Door deze vaak gehoorde kritiek hebben een aantal magistraten en onderzoekers er een genoegen in gekregen om te scoren door precies hooggeplaatsten te gaan viseren. Het lijkt wel of sommigen de bijbel van Pol Pot en Rode Kmer gelezen hebben. Hoe hoger de positie van degene die ze menen te kunnen pakken, hoe hoger ze menen te kunnen scoren. Burgemeesters, rechters, advocaten, politiecommissarissen, geneesheren, lijken hun favoriete doelen. Zeker wanneer deze geen of onvoldoende steun kunnen krijgen van loges, sekten of serviceclubs. We hebben er zelfs een eigen literatuur aan overgehouden. Gelukkig kunnen we nog rekenen op een onafhankelijke (veelal vrouwelijke zittende magistratuur) om na een jarenlange heksenjacht en een onnoemelijke schade hieraan een einde te maken.

Ook de maatschappelijk verzwakte blijkt vaak in de kou te staan. Ontdaan van de mogelijkheid tot degelijke verdediging, wordt vandaag vastgesteld dat de Belgische gevangenissen overbevolkt zijn door:

- allochtonen, die geen verdediging lieten gelden;
- personen in voorhechtenis (waarvan een zee groot deel nadien onschuldig blijkt);
- maatschappelijk verzwakten die bij verstek veroordeeld werden en hun rechten niet deden gelden
- mensen die men wou en moest hebben
- verslaafden
- geesteszieken
- sukkelaars

In deze pakkitis-strijd wordt een nieuw wapen gehanteerd, het leegzuigen van computers en GSM's en opsporingen op internet. Elk contact, elke e-mail, maar ook elk woord wordt gehanteerd om een (vermeende) aanwijzing van schuld te vinden. Heel wat verhalen zijn gekend, maar nog talrijker zijn de onderzoeken waarvan gelukkig met geen woord gerept wordt. Zoals deze van de talrijke adovocaten die in verdenking werden gesteld en nadien met klank werden vrijgesproken. Er was een era waarin men in vertrouwen een advocaat geheimen kon toevertrouwen, die dan in schoonschrift of in enig gekribbel in nota's werden genotuleerd in een dossier waarvan de burger kon vertrouwen dat dit steeds geheim zou blijven. De verstandige advocaat legt vandaag de pen neer wanneer hij een verhaal hoort dat door het beroepsgeheim absoluut beschermd dient te blijven. 

"Kwatongen" beweren inmiddels dat het voor het parket een eenvoudig techniek zou zijn om "meer te weten" over een bepaalde cliënt meer te weten door een advocaat mee in verdenking te laten stellen, paranoia of perceptie. Feit is wel dat reeds talrijke huiszoekingen werden gepleegd op het kabinet van de advocaat. Het beroepsgeheim verdwijnt dan plots als sneeuw voor de zon. Bij dergelijke huiszoekingen moet de stafhouder aanwezig zijn, niet om de advocaat te verdedigen of aan te vallen, maar om het beroepsgeheim te bewaken. Maar hoe zeer stafhouders zich ook inspannen om het beroepsgeheim te bewaren, hun bezwaren worden meestal genegeerd. Het onderzoek kan onregematig zijn. Maar ondertussen hebben de onderzoekers wel een (vaak vermeend) spoor naar een cliënt.

De verstandige advocaat gebruikt al evenmin de telefoon, want dit beest wordt het gemakkelijkst afgeluisterd. Evenmin zal de verstandige advocaat vandaag nog e-mail of ander communicatiemiddel gebruiken voor zeer gevoelige meldingen. Hij is zelfs voorzichtig geworden om bepaalde zaken mondeling te vermelden op zijn kantoor, nu hij of zij het bestaan kennen van richtmicrofoons. Een handgeschreven uiteenzettting die nadien in een goede cross-cut papiervernietiger gaat is dan ook geen overbodige luxe meer.

De wet voorziet dat dergelijke chicanes enkel mogelijk zijn voor zware criminaliteit onder zeer strikte voorwaarden, waarbij één en ander slechts in zeer zeer uitzonderlijke omstandigheden in een advocatenkantoor zou kunnen. Maar de werkelijkheid leert dat men niet vies is van rare streken. Zelfs in politiehandboeken wordt vastgesteld dat een zeer groot deel van de onderzoekers technieken gebruikt die wettelijk niet toegelaten worden. 

De totaal ongehoorde juridische invulling wordt dan, dat er twee dossiers zijn. Een geheim dossier, waarin inlichtingen, louter in het belang van het onderzoek worden verzameld en die verder het daglicht niet zien en een tweede officieel dossier waarin de regelmatige bewijsmiddelen zitten die ondermeer op basis van de informatie uit het eerste dossier konden ingewonnen worden. Meer en meer blijkt dat dit een vaste gewoonte is geworden. In 1989 walgden we bij de ontdekking van de Securitate dossiers in Roemenië, en de Stasi dossiers in Oost Duitsland. Vandaag kraait geen haan meer naar de geheime dossiers van de onderzoekers. Meer zelfs bij huiszoekingen op advocatenkantoren is de stereotiepe vraag inmiddels naar de locatie van de geheime dossiers. Alsof een weldenkend advocaat geheime dossiers zou bijhouden. Na het optrekken van de schouders en een terecht onbegrijpbare blik worden dan maar de computers van de kinderen in beslag genomen... Tot tegenbericht werd hierop zelden meer teruggevonden dan spelletjes, huiswerk, Samson en Gert en K3.

Natuurlijk zijn we geschokt als advocaten, temeer daar me meer dan 1.000 jaar aan onze cliënten stellen dat ze de volledige waarheid aan hun advocaat moeten opbiechten in hun belang onder de meest heilige bescherming, gedekt door banvloeken en sancties. Maar is dit wel zo verstandig de dag vandaag? En wat is het gevolg hiervan voor een goede verdediging?

Een zwart kleed komt natuurlijk zeer verdacht over. Generalisering slaat goed aan bij de bevolking. Wanneer vastgesteld wordt dat de pedofilie in de kerk er begint uit te zien als een augiasstal en er zelfs een bisschop pedoseksueel blijkt te zijn, zou het toch mooi staan op het palmares om ook nog eens een aartsbisschop te klissen. Kardinaalrood scoort goed. Terecht stellen zich vragen of bepaalde verzwijgingen en toedekkingen konden en denkt elk weldenkend mens dat de moraal en zeker de Katholieke moraal (voor zover deze noch kan gepredikt worden) niet verkracht werd (verneukt is wellicht een beter woord. Maar elk onderzoek dient geschieden met de nodige discretie en voorzichtigheid. In het wilde weg en openbaar vernederen alvorens te veroordelen, staat niet in het strafwetboek, blijkbaar wel in het handboek van bepaalde politiediensten als middel om bekentenissen af te dwingen. Men moet inderdaad geen karaktermoord plegen, men moet de waarheid vinden.

Een kardinaal oppakken en in gierende banden afvoeren is toch sexy. Hiermee maak je indruk? Gooi dan nog de inboedel van het bisschoppelijk paleis door de vensters, kopieer niet alle schijven van de computers maar neem alle PC's mee (hetgeen in het belang van het onderzoek in de huidige techniek voor niets nodig is) en je bekomt de ultieme vernedering. Waar blijft de boodschap dat een gerechtelijk onderzoek vreemd is aan vernedering maar een serene waarheidsqueste uitmaakt op zoek naar de waarheid in het belang van het recht. Quo vadis?  De vernietigende verantwoordelijkheid van de kerk staat vermoedelijk buiten kijf. Maar is het voornaam om bij gebrek aan mogelijkheid om het instituut kerk aan te pakken dan maar een bejaarde gepensioneerde functionaris te vernederen, die het moreel verwerpelijke heeft gedaan wat bijna alle leden van het instituut Kerk in de voorbije honderd jaar hebben gedaan. Wanneer de kerk hypocrisie verweten wordt is dit geen excuus voor het gerecht om al evenzeer hypocriet te zijn. Op termijn wordt hiermee de kerk een ultieme dienst verleend. Een overkill wordt aldus een no kill. Dan Brown zal in zijn volgende roman die zich vermoedelijk in België zal afspelen op het laatste blad onthullen dat de onderzoksrechter in opdracht van de paus of Opus Dei zelf deze overkill pleegde om aldus het onderzoek te doen stranden. Onzin natuurlijk.. maar het leest wel lekker.

Een gepensioneerde onderzoeksrechter en een gepensioneerde parketmagistraat vertelden me ooit dat het onderzoek, de duurtijd ervan, de vernedering ervan, het eindeloze wachten, de ultieme straf was. Hun frustraties over de lakse strafuitvoering moest dan hiermee dan maar gecompenseerd worden. Erger, zij stelden mij in koor, dat iedereen wel van iets schuldig is, weze het zelden van hetgeen waarvan ze in beschuldiging worden gesteld en dat er volgens hen nog nooit een volledig onschuldige werd aangehouden of in vedenking gesteld. Hadden deze mensen ooit recht gestudeerd of waren zij in een regressiestadium getreden van het tweede studiejaar in de godsdienstles over de erfzonde? Laat ons hopen dat de huidige rechters deze boodschappen van de oude krokodillen vergeten en het voorbeeld volgen van de nieuwe generatie magistraten die met ambitie en idealisme het recht gestudeerd hebben en met een zelfde idealisme het recht willen bedrijven.

Men ziet mensen kapotgaan, angstig worden. Zij smeken hun advocaat in hun onschuld om zekerheid en moeten het doen met het antwoord dat hij of zij deze zekerheid niet kunnen bieden, behoudens de zekerheid van de inzet van hun raadsman. Niet zelden duurt een dergelijke lijdensweg 10 jaar.Dat is een hap in een mensenleven

Terugkerend op het privacyvraagstuk en de gevolgen inzake de strafvervolging, kan men zich de vraag stellen hoe het mogelijk is dat deze aanslag ooit door onze bevolking is aanvaard. We hadden zo een schrik van Big Brother, dat we er een 10 tal jaar geleden reality soaps rond maakten, zonder te beseffen dat Big Brother reeds lang onder ons is.

We kunnen ons de vraag stellen hoe het zover is kunnen komen. Wellicht heeft de techniek en de informatica al haar gadgets hiermee te maken. Jongeren kunnen nog moeilijk zonder een gsm, hun Iphone, de GPS, de Ipad, hun chats, hun facebook.

Zij vergeten hierbij dat de blote borstjes die zij gisteren toonden op het Internet aan een vriendje of aan derden om hierdoor twee maandenlang te kunnen SMS-jes versturen op het internet de rest van hun carrière op het Internet blijft staan, gekleefd blijft, geplakt en gebeiteld op hun persoon. Ongeveer 40 jaar geleden verscheen een sciencefiction literatuur over een wereld die beheerst werd door big Brother, die alles wist en alles bijhield. In 1989 rageerde de wereld geschokt toen bleek dat Nicolae Ceauşescu, rapporten had van de telefoongesprekken van de Roemenen. Vandaag heeft de CIA die van alle Belgen en niemand protesteert. Van enige protestbeweging zoals die voorheen wel bestond bij jongeren en in de literatuur is al lang geen sprake meer.

Vandaag zijn er slechts een handvol anti-globalisiten. Maar waar is de flower-power gebleven, het maatschappij protest van mei 68. Waar is de kritiek gebleven bij de jongeren. Precies de kracht van de maatschappij en de waarborgen die het recht verleent worden bewaakt door het geweten van de jongere generatie. Waar zijn de lange haren gebleven. Zij hebben plaatsgemaakt voor kort geschoren schedels, met symbolen van haat en nihilismle. De muziek heeft plaatsgemaakt voor een niets te zeggen gedreun, dan de maat slaat van de kandans van de domme gehoorzaamheid waarin ze meegesleurd worden, zonder enige variatie. Nihilisme in plaats van maatschappijkritiek. Verwerping in plaats van verandering. De fims die precies Big Brother tot thema hadden, brachten 30 jaar geleden reeds het beeld van dit soort jongeren bij wijze van karikaturen voort.

Er is hoop. Dit soort van nihilisme is voornamelijk terug te vinden bij jongeren van mannelijk geslacht. De maatschappijkritiek is terug te vinden bij jonge kritische vrouwen die niet in de pas en de cadans lopen, die zelfs in betere milieus losstaan van sekten, loges en serviceclubs, maar onafhankelijk en maatschappijkritisch het recht zijn gaan beoordelen. Eigenaardig genoeg is de laatste 10 jaar het recht een activiteit geworden voor vrouwen en dit zowel op het vlak van de magistratuur als de advocatuur. Laat ons hopen dat ze ook een plaats zullen krijgen in de politiek waarin ze op dit ogenblik totaal ondervertegenwoordigd zijn. Het grote voordeel van vrouwen is dat zij analoog denken, met andere woorden denken in functie van de relaties en dus in functie van de maatschappij en niet in functie van onmiddellijke vaak al te kortzichtige oplossingen. Als man ben ik wellicht daarom heteroseksueel, bedrijf de liefde met mijn vrouw en het recht met mijn vrouwelijke collega's, pleit dolgraag voor vrouwelijke rechters en voor mannelijke rechters met een degelijk uitgebalanceerde linker en rechterhelft hersenen. En ja die zijn er nog. Bij gebrek aan lange haren laat ik nu even mijn baard groeien...
 

Kan en mag een advocaat een dergelijke harde kritiek uiten. Advocaten en zeker ook magistraten zijn rare quibussen. Advocaten en parketmagistraten nemen wisselende standpunten in. Zij poneren thesen en anthithesen. Hun taak is aldus de maatschappij te verrijken, kritisch te maken, te behoeden, zonder te veroordelen. Hun oordeel is slechts een oordeel, een opinie, een bijdrage tot de waarheid, geen waarheid. De rechter brengt de synthese. Dit is is geen samenvatting maar een omvatting van these en synthese.

15 jaar gelden had ik een verhitte discussie met een confrater. Ik stelde formeel dat wij als advocaat geen medewerkers zijn van de rechtbank mar wel van het recht. Hij was het grondig met mij oneens. Hij was een bijzonder beminnelijk en wijs man... Hij is een goed en rechtvaardig rechter geworden. Ik ben een gedreven advocaat gebleven.

Een goede advocaat houdt geen blad voor de mond. Hij is vrij en onafhankelijk. Vriendschappen of lidmaatschappen zullen hem nooit beïnvloeden in zijn oordeel. Hij blijft hoffelijk, mar waar nodig hard en formeel. Over mij schreef men in "Dag allemaal": "Hij schopt tegen schenen". Fysiek schoppen en slaan doe ik niet. Maar ik geef wel ongezouten waar nodig mijn mening...

Zalig zijn de advocaten die met de stroom meegaan, de magistratuur en hun confraters ter wille zijn, braaf en gedwee niemand bruskeren.Onderdanig en respectvol het hoofd buigen en zich onthouden van kritiek op het recht. Nochtans staat over een dergelijk gedrag geen letter in de eed die we aflegden. We hebben eerbied beloofd aan het recht in de abstracte grondwet en aan de constitutionele monarch en tenslotte hebben we beloofd geen zaak te aanvaarden die we niet rechtvaardig achten. Da's veel, maar ook niets anders.

Het Koninkrijk komt toe aan die advocaten die Vorst en grondwet dienen in een strijd om rechtvaardigheid en recht, om rechtsgevoel, geweten, om hoe de wet zo moeten zijn, geen zoetwatermossels, maar zalmen, dolfinen of haaien die tegen de stroom in durven te zwemmen op gevaar van zichzelf om te duiden hoe de wet moet zijn, is, dan wel zal moeten worden. 

Gerelateerd
Nog dit: 

0
Uw beoordeling Geen
Aangemaakt op: za, 21/08/2010 - 17:16
Laatst aangepast op: ma, 05/09/2011 - 18:01

Hebt u nog een vraag?

Hebt u nog een vraag in dit verband, klik dan hier om uw vraag aan ons te stellen, of meteen een afspraak te maken voor een consultatie.

Aanvulling

Heeft u een suggestie, aanvulling of voorstel tot correctie met betrekking tot deze pagina? Gebruik dit adres om het te melden.