-A +A

Een waarheid als een koe

Printervriendelijke versiePrintervriendelijke versieVerstuur naar een vriendVerstuur naar een vriend

Betekenis: Dat is een absolute waarheid

De uitdrukking voor het eerst voor bij Frederik van Eeden is gevonden in 1898, het is niet duidelijk waarom de koe als metafoor is gekozen.

'Mijn bedoeling is niets anders dan bekende waarheden te herinneren. Waarheden als koeien, of als varkens, of als leeuwen.'

"Houdt mij ten goede als ik u zulke bekende waarheden te binnen breng. Mijn  bedoeling is niets anders dan bekende waarheden te herinneren. Waarheden als
koeien, of als varkens, of als leeuwen", V. EEDEN, Studie's 4, 109 [1898].

Dàt gevoel, die gevoelswaarde van het woord "koe" is het, die zich dienstbaar maakt aan het spreekwoord "'n waarheid als 'n koe", SIMONS in N.
Taalg. 13, 231 [1919].

In zelfde zin: "als een paal boven water" (palen staan onder water, boven het water vallen ze omver)
"dat klopt als een bus" (waarom niet als een trein).

Andere spreekwoorden over palen:
Voor paal staan
Ergens paal en perk aan stellen

Forget it

De tegenovergestelde uitdrukking is de brutaal geuite uitlating "Forget it" die meer en meer te pas en ten onpas wordt gebruikt. Deze uitdrukking komt neer op de boodschap: "ik zal dit of dat nooit doen", of "uw verwachtingen zijn waardeloos", of "uw wens of droom zal nooit in vervulling gaan" zonder enige motivering geuit vanuit de eigen perceptie of de eigen wensen,verwachtingen en waarden, zonder met de gevoelens van de bestemmeling van deze uitdrukking, die een zelfde emotionele waarde heeft als "Fuck it" rekening te houden.

Deze harde boodschap is anders dan "vergeet die zorgen" of beter "laat die zorgen los" of laat ze volgens de regels van mindfullness aan u voorbijgaan zonder ze tot u te laten doordringen en leef verder, vindt het geluk terug. In deze contect past "Fuckk  it" wel en krijgt deze uitlating een gans andere gevoelswaarde. 

Het wordt meer dan vervelend in tal van zakelijke en juridische teksten loze argumenten geplaatst te zien plaatsen, losse flodders, die de onmacht van de schrijver onderlijnen.

Ook de spreektaal blijft hiervan niet gespeend, zelfs de pleidooien worden gelardeerd met argumenten die op niets meer berusten dan loutere beweringen die gestaafd worden door krachtargumenten.

Zo is iets waar of onwaar. Stellen dat iets absoluut waar is, is absurd en ontkracht de argumentatie meer dan deze wordt ondersteund.

Zo iets niet meer waar door te stellen dat “het als een paal boven water staat”. Bij hoogtij zitten de palen onder water en de waarheid en fundament van de paal ligt overigens onder water.

Heel wat argumenten blijven steken in de sfeer van de hypothese, zonder dat de hypothese gestaafd wordt en zonder dat andere hypothesen worden voorgelegd of ontkracht, hetgeen een open deur biedt voor de tegenstrever.

Zo zijn zo vele vaststellingen niet meer dan percepties en wordt de argumentatie des te krachtiger wanneer men de kracht en de relativiteit van de perceptie als argument gebruikt.

Verkopers weten reeds lang dat men beter kan overtuigen en dus ook verkopen wanneer men een aantal zwakheden van het product aantoont, maar deze tezelfdertijd plaats tegenover andere argumenten. Het verbergen van zwakheden doet ze vaak het meest opvallen. Wie begint met de zwakste schakel van zijn argumentatie, toont zich kwetsbaar en menselijk en wint de captatio benevolentiae, de aandacht. Na de weerlegging van de zwakste schakel krijgt men dan de volle aandacht voor het zware geschut.

Het pertinent ontkennen leest soms als een impliciete bekentenis. Een loutere ontkentenis is vaak krachtiger.  I did not have sexual relations with that woman” is veel krachtiger dan “Read my lips, I did not have sexual relations with that woman”

Waarheden als koeien bestaan niet. Koeien zijn niet de incarnatie van de waarheid.

Sinds kort is het niet meer strijdig met het gebruik der talen in gerechtszaken om een hypothese aan te halen en deze hierna onmiddellijk te ontkennen met “quod non”. Maar voor sommigen lijkt dit onvoldoende en schrijven dan “quod certe non”. Iets is of iets is niet. Het is nul of één. De superlatief van nul bestaat niet.

Wie de waarheid spreekt heeft geen krachttermen nodig. Wie krachttermen gebruikt om bepaalde van zijn “waarheden” te ondersteunen laat uitschijnen dat voor al de rest voorbehoud kan gemaakt worden.

De eed is voorbehouden voor de procedure en wordt niet ijdel gebruikt. Maar er wordt vandaag bij alles gezworen. Wie dan nog zweert op zijn eigen hoofd maakt enkel zichzelf belachelijk. Maar het wordt een mode om te zweren op het hoofd van de kinderen. Kinderen dienen niet om op te zweren. Hun zweren dienen verzorgd te worden en zij verdienen respect en zeker niet om de grootste onwaarheden of beweringen van hun ouders kracht bij te zetten.

Zo lezen we dagdagelijkse pleonasmen zoals :

             een mogelijke kans op complicaties

             toestemming om te mogen  […]

             naar beneden vallen of omhoog stijgen

             een verbetering ten goede

             naar elders vertrekken

             gratis cadeau

             opzettelijk uitlokken

             beoogde doelgroep

             het werk weer hervatten

             tot later uitstellen

             de uiterste limiet

             mondeling bespreken

             nieuwe aanwinst

             noodzakelijke behoefte

             overtollige ballast

             aanwezige bezoekers

             praktische ervaring

             tijdelijk opschorten

             toekomstplannen

             valse voorwendsels

             vooraf waarschuwen

             gehandhaafd blijven

 

Ook de tautologie ondermijnt het argument door herhalingen werken storend en verzwakken het argument door tot vervelens toe tweemaal het zelfde te herhalen:

             voor eeuwig en altijd

             eenzaam en verlaten

             enkel en alleen

             geheel en al

             gratis en voor niets

             nooit ofte nimmer

             open en bloot

             met pracht en praal

             vast en zeker

             wis en waarachtig.

We poetsen dagelijks onze tanden (de meeste toch van ons), laten we onze taal en onze argumenten dan ook oppoetsen.

Een pleidooi of een conclusie is ook geen demonstratie van originaliteit, intelligentie, woordkunst, stijloefening of demonstratie van welsprekendheid of demonstratie van eruditie. Het doel is en blijft het argument, de eis en de verdediging, de feiten, de discussie, de standpunten, de eisen, hetgeen te bewijzen valt het bewijs en het dispositief. Een argumentatie is geen volledig verhaal. De vermelde feiten zijn relevant en worden bewezen, minstens sommeren ze de tegenpartij tot erkenning of ontkenning en weet dat hetgeen met krachttermen wordt beweerd met andere krachttermen kan weerlegd worden, “quod gratis affirmatur, gratis negatur”.

Vette, kapitale en onderlijnde weergave dienen om structuur te brengen in een geschrift en niet om het waarheidsgehalte van een stelling te verhogen. Zo niet komt men schreeuwerig en ongeloofwaardig over. Het uitroepteken hoort al helemaal niet thuis in een argumentatie. Het wordt in het Nederlands enkel gebruikt voor een uitroep, een kreet of een waarschuwing. Dubbele interpunctie bestaat helemaal niet in het Nederlands.

En dan hebben we nog de ellenlange uitweidingen, geknipt, versneden, geplakt, uitgesmeerd en in de conclusie of argumentatie gebracht als een koe die pist wanneer ze natte klaver heeft gegeten. Het Hof van Cassatie stelde in haar arrest van 4 oktober 2010, RW 2011-2012, 531: Een partij dient in overweging te nemen in hoeverre een conclusie voldoet aan het begrip conclusie in de zin van artikel 741 Ger.W., waarbij te lange en te uitvoerige beschouwingen, die eerder literatuur dan conclusie uitmaken en eerder een opsomming van teksten uitmaken die niet ten volle betrekking hebben op de zaak, zonder enige relevantie naar de zaak in concreto, met moeilijkheden naar de controleerbaarheid van de rechtsbronnen in concreto, of met onsamenhagende delen, niet kan indruisen tegen de rechten van verdediging en de goede trouw in de procesvoering, waardoor al te lange conclusies uit de debatten kunnen geweerd worden. Een en ander kan rechtsmisbruik uitmaken. 

Een jurist straalt rust, ernstigheid, gematigdheid, relativiteit, argumentatiekracht, geloofwaardigheid, kennis en relevantie uit.

 

Commentaar: 

Wat is waarheid?

Wat is het wezen (het zijn) de waarheid – waarbij 'wezen' als werkwoord dient gelezen  zoals dat in het Griekse woord aletheia wordt uitgedrukt: letterlijk onverborgenheid. Martin Heideggeronthult stelt dat de structuur van de waarheid voorafgaat en vormgeeft aan de gangbare opvatting van waarheid.

Van een ware uitspraak verwachten we duurzaamheid en betrouwbaarheid: Iets dat altijd juist is en ons leven ondersteunt. Echter we weten ook dat de werkelijkheid nooit te vangen is in een uitspraak daarover. Daarvoor is ze altijd te complex.

Heideggers uitgangspunt van de waarheid is het waarnemen, bijvoorbeeld als we proeven of de soep zout genoeg is: de tong proeft, het hoofd beoordeelt en we stellen vast. Zulke uitspraken, maar ook wetenschappelijke, zijn pas mogelijk als op voorafgaand niveau de waarheid ervan zich onthult en tegelijkertijd zich verbergt.

Wat verborgen werd, kan ook mar deels onthuld worden middels percepties en met de beperkingen van de menselijke geest en lichaam..

De vrijheid van het laten zijn van een 'zijnde', waardoor iets 'is' en er een ware uitspraak over gedaan kan worden.

Over het begrip waarheid werd reeds in de klassieke oudheid gefilisofeerd in Plato's allegorie van de grot.

Nuttige tips: 


Gerelateerd
Nog dit: 

 

 

 

 

0
Uw beoordeling Geen
Aangemaakt op: ma, 24/09/2012 - 21:59
Laatst aangepast op: ma, 02/12/2013 - 03:27

Hebt u nog een vraag?

Hebt u nog een vraag in dit verband, klik dan hier om uw vraag aan ons te stellen, of meteen een afspraak te maken voor een consultatie.

Aanvulling

Heeft u een suggestie, aanvulling of voorstel tot correctie met betrekking tot deze pagina? Gebruik dit adres om het te melden.