-A +A

Journaille

Printervriendelijke versiePrintervriendelijke versieVerstuur naar een vriendVerstuur naar een vriend

Het journaille is een pejoratieve term voor de sensatiepers.

Het begrip journaille is van oorsprong een - weliswaar Frans klinkend (französiert) - Duits woord, waarmee minachtend aangeduid wordt: een onverantwoordelijke, sensatie-beluste pers die niet uit is op, of geïnteresseerd in waarheid(-svinding) maar alleen effectbejag; kortom: roddel en achterklap. Het begrip wordt met dezelfde betekenis ook gebruikt voor journalisten die werkzaam zijn voor deze sector.

De term wordt vaak ironisch gebruikt.

Het woord is nieuw ontstaan aan het begin van de twintigste eeuw, onder verwijzing naar canaille (Duits: Kanaille) (Lat.: canis = hond) in de betekenis van "gemene vent" of "schoft"; meervoud: 'uitschot', 'janhagel', 'gepeupel'.

Eerste vermelding is vóór november 1910: in het essay "Der Freiherr" door Karl Kraus (1874-1936) wijst deze de Oostenrijkse toneelschrijver en dramaturg Alfred von Berger (1853-1912) als bedenker van de term aan.

"...als ich in der 'Fackel' zum erstenmal das Wort "Journaille", dessen Erfinder ich nicht bin, zitierte, dazu geschrieben: "Ein geistvoller Mann hat mir neulich, da wir über die Verwüstung des Staates durch die Preßmaffia klagten, diese für meine Zwecke wertvolle Bezeichnung empfohlen, die ich hiemit dankbar dem Sprachgebrauch überliefere"."

Het tijdschrift 'Die Fackel' verschijnt regelmatig van 1901-1909. Daarvoor (1899) en daarna (tot 1936) zéér onregelmatig.

Het woord kwam voor in Het Groot Dictee van 2013 van de hand van Kees van Kooten. Aan dit begrip koppelde hij als Nederlander een nieuwe uitspraak: "Menen is dichter dan Waregem". Een mening is gemakkelijker en nader bij de mens dan de waarheid.

Een conclusie geschreven als door de jurnaille is een conclusie gelardeerd met haleve waarheden en hele leugens, allerminstens een conclusie of een argumentatie die niet gesteund is op feiten en bewijzen maar op beweringen en geruchten, waar "Menen verder ligt dan Waregem", Met andere woorden de mening primeert op de waarheid.

Nog dit: 

paparazzo-paparazzi

De term paparazzo verwijst naar de achternaam van de persfotograaf in de film La Dolce Vita van Federico Fellini. In deze film gedroeg Paparazzo zich erg opdringerig bij het maken van foto's van mensen op straat.

Fotografen van roddelbladen worden in navolging van deze figuur vaak met enige minachting paparazzi genoemd, omdat ze bij het fotograferen van beroemdheden niet terugschrikken voor schending van privacy. Foto's worden vaak letterlijk tot in de achtertuin of het huis gemaakt door de grote teleobjectieven die ze gebruiken. Roddelbladen (ook wel pregnant aangeduid als 'de bladen') worden hiervoor geregeld voor de rechter gedaagd en veroordeeld tot het betalen van een schadevergoeding. Vaak kunnen de bladen dat financieel opvangen doordat ze veel geld verdienen met de bladverkoop.

Het negatieve imago van de paparazzi werd versterkt door het auto-ongeluk van prinses Diana in 1997, waarbij zij omkwam. De autorit was een poging om samen met haar vriend Dodi Al-Fayed te ontsnappen aan de aandacht van enkele paparazzi, die hen bleven achtervolgen. Het verhaal wil dat ze ook bij het wrak bleven fotograferen zonder de inzittenden te helpen. Prinses Diana had hen ooit vergeleken met gieren.

In positieve zin kan een paparazzo iets toevoegen wanneer de foto daadwerkelijk nieuwswaarde heeft. Beroemd is de eerste foto van prinses Beatrix met haar kennis Claus von Amsberg. Door deze foto werd bekend dat Beatrix een relatie had, die zou kunnen uitmonden in een huwelijkswet. Anderzijds komt het voor dat een bekend persoon via een lek een voor hem of haar gunstige foto laat maken, zonder officiële toestemming.

Voorbeeld: toen de Nederlandse regering nog met een onderzoek bezig was naar de achtergronden van prinses Máxima (en haar ouders), wist De Telegraaf een foto te publiceren van de vader van Máxima, plus de opmerking dat hij op paleis Huis ten Bosch had gelogeerd. Hierdoor werd de 'acceptatie' van vader Zorreguieta aangestuurd. In de meeste landen wordt paparazzi verweten geen beroepsethiek aan de dag te leggen. Volgens velen zijn ze juist op zoek naar die ene foto waar ze veel geld kunnen uit slaan. Vele Europese vorstenhuizen en mediafiguren worden dan ook (naar eigen zeggen) geteisterd door paparazzi.(bron wikipedia)

Gerelateerd
0
Aangemaakt op: do, 19/12/2013 - 01:21
Laatst aangepast op: do, 19/12/2013 - 02:18

Hebt u nog een vraag?

Hebt u nog een vraag in dit verband, klik dan hier om uw vraag aan ons te stellen, of meteen een afspraak te maken voor een consultatie.

Aanvulling

Heeft u een suggestie, aanvulling of voorstel tot correctie met betrekking tot deze pagina? Gebruik dit adres om het te melden.