-A +A

afscheiding van eigendommen

Printervriendelijke versiePrintervriendelijke versieVerstuur naar een vriendVerstuur naar een vriend

1. Afsluiting met niet levende materialen:

op eigen grond

u kan uw eigendom afsluiten op de uiterste grens van uw eigen perceel met een tuinmuurtje van maximum 1,2 meter hoogte. hiervoor heeft u principieel geen bouwvergunning nodig. Uitzondering: voor muurtjes in voortuinen hoger dan 50 cm heeft u wel een bouwvergunning nodig.

Bevraag u vooraf steeds bij het gemeentebestuur. Sommige gemeentebesturen voorzien bijzondere regels inzake afsluiting. Zo wordt soms het gebruik van bepaalde materialen opgelegd of juist verboden (vb. verbod tot gebruik van betonplaten).

op de perceelscheiding

dergelijke afsluiting gebeurt in gemeen akkoord met de nabuur of op grond van een plaatselijke reglementering. In dergelijke gevallen gebeurt de afscheiding op gemene kosten.

2. Afsluiting met levende materialen

Zie bepalingen veldwetboek

op eigen grond

hoogstammige bomen moeten geplant worden op 2 meter van de perceelgrens. Indien de bomen dichter staan kan de nabuur vragen dat deze gekapt worden.
Uitzondering: fruitbomen die als leibomen tegen een muur geplaatst zijn. Let wel men mag geen fruitbomen leiden langs een niet gemeenschappelijke muur.

levende hagen en begroeide draadafsluitingen op een halve meter van de perceelgrens.

voor definitie van hoogstammigen en laagstammigen/struiken raadpleegt u best de plaatselijke gebruiken via het plaatselijke vredegerecht.

op de perceelscheiding

In gemeen akkoord met de nabuur te bepalen mits schriftelijk akkoord of mondeling akkoord. Een schriftelijk akkoord strekt tot aanbeveling inzake de bewijslast.

3.Het betreden van de naburige eigendom

Is toegelaten voor het onderhoud en de herstelling van de niet-gemeenschappelijke muur mits toestemming indien de naburige eigendom is afgesloten. Bij gebreke aan toestemming heeft men het recht te betreden op de minst beschadigende wijze en mits vergoeding van de hierdoor veroorzaakte schade.

4.Overhangende takken

Mag je niet zelf afhakken. Je kan wel eisen dat je buur ze afkapt. De vruchten blijven van je buur, tenzij ze in jouw eigendom afvallen.

5. Doorschietende wortels

Mag je zelf doorhakken.

Plaatselijke gebruiken

Vooral in zuid Oost-Vlaanderen zijn er tal van plaatselijke gebruiken zijn ivm de plantafstand van hagen en hoogstammige bomen, zodat de algemene regel hier meer uitzondering is dan regel. Meer info in het boek 'de afstand van de beplantingen' uitgegeven UGA te Heule.

Al te veel gaan burgers ten onrechte de algemene regel hanteren bij het beoordelen van de beplanting van hun buur ... wat soms tot overbodige problemen zorgt.

Om de plaatselijke gebruiken te kennen raadpleegt u best het plaatselijk vredegerecht.

Als plaatselijk gebruik worden onder meer erkend (algemene optekening in 1972):

- in de gerechtelijke kantons Ninove, Brakel, Geraardsbergen, Herzele, Oudenaarde, Ronse, Zottegem en het 2de kanton Aalst worden hagen geplant op anderhalve voet (42cm) en hoogstammen op 3 voet (84cm);
- in het 1ste kanton Aalst worden hoogstammen verondersteld op 85 cm te zijn geplant;
- in het 6de kanton Gent (het vroegere kanton Oosterzele) worden hoogstammen verondersteld te zijn geplant op 90cm en laagstammen op 44cm.


(met dank aan Jan François, gezworen landmeter-expert vastgoed)

 

Rechtspraak:

HOF VAN CASSATIE, 04/12/2003 RABG 2006/10, 715

AFSLUITING
Vooraf bestaande muur
Gebruik
Overname


Samenvatting
Het voorschrift van artikel 663 van het Burgerlijk Wetboek dat bepaalt dat, in steden en voorsteden, eenieder zijn nabuur kan verplichten om bij te dragen tot het bouwen en herstellen van de afsluiting die dient tot scheiding van hun in die steden en voorsteden gelegen huizen, binnenplaatsen en tuinen, legt niet op dat een op de scheidingslijn vooraf bestaande muur door de nabuur moet worden overgenomen als hij daar geen gebruik van maakt.

Wettelijke basis
-WET VAN 16-12-1851 ,ART Art. 663

Tekst van het arrest
I. Bestreden beslissing
Het cassatieberoep is gericht tegen een vonnis, op 21 juni 2002 in hoger beroep gewezen door de Rechtbank van Eerste Aanleg te Brussel.
II. Rechtspleging voor het Hof
Raadsheer Ernest Waûters heeft verslag uitgebracht.
Advocaat-generaal Marc Timperman heeft geconcludeerd.
III. Middelen
Eiseres voert in haar verzoekschrift twee middelen aan.
1. Eerste middel
Geschonden wettelijke bepalingen
&§9472; artikel 661 van het Burgerlijk Wetboek ;
&§9472; voor zoveel als nodig, de artikelen 1349 en 1353 van het Burgerlijk Wetboek.
Aangevochten beslissingen
De twintigste kamer van de Rechtbank van Eerste Aanleg te Brussel verklaart in het vonnis van 21 juni 2002 het hoger beroep ontvankelijk doch ongegrond, bevestigt dienvolgens het bestreden vonnis en veroordeelt eiseres tot de kosten van het hoger beroep.
Na te hebben vastgesteld (1) dat overeenkomstig artikel 661 van het Burgerlijk Wetboek elke eigenaar van een erf dat paalt aan een muur het recht heeft om die muur geheel of gedeeltelijk gemeen te maken, mits hij aan de eigenaar van de muur de helft vergoedt van zijn waarde ofwel de helft van de waarde van het gedeelte dat hij gemeen wil maken, en de helft van de waarde van de grond waarop de muur gebouwd is, (2) dat niemand kan gedwongen worden een mandeligheid te verwerven die hij niet wil, voor zover uiteraard door de nieuwe buurman geen gebruik gemaakt wordt van de voorafbestaande muur, (3) dat het recht van de eigenaar van een muur om zijn nabuur te dwingen tot aankoop van de mandeligheid, daarnaast veronderstelt dat de nabuur een bezitsaanmatiging pleegt of een feitelijkheid die op een bezitsaanmatiging neerkomt en dat deze bezitsaanmatiging of feitelijkheid van die aard is dat daaruit de ondubbelzinnige wil blijkt van de inbezitnemer om de mandeligheid van de scheidsmuur te verwerven, en (4) dat de enkele omstandigheid dat de nabuur voordeel haalt uit het bestaan van een voorafbestaande muur op zich evenwel nog geen bezitsaanmatiging inhoudt, oordeelt de rechtbank van eerste aanleg dat aldus dient te worden nagegaan of de (voorafbestaande) betwiste scheidsmuur na het optrekken van de nieuwbouw afgebroken zou kunnen worden en dat moet worden nagegaan wat er uiteindelijk overblijft : "indien deze overblijvende constructie voldoende is om het nieuwe gebouw op volwaardige wijze af te sluiten en te beschermen, is er geen sprake van inbezitneming, indien de overblijvende constructie daarentegen onvoldoende is als zelfstandige constructie, dan wordt ongetwijfeld gebruik gemaakt van de essentiële functies van de scheidsmuur en is er wel degelijk inbezitneming" (vonnis, pp. 3-4).
Verder besluit de rechtbank dat er in casu meer is dan gewoon "enig voordeel" halen uit de muur in de zin van de cassatiearresten van 22 juni 1990 en 23 oktober 1992 (vonnis, p. 5, bovenaan) op grond van de motieven (zie het vonnis, pp. 4-5) (1) dat uit het deskundig verslag (en uit het inplantingsplan van het tweede gebouw) blijkt dat de eerste bouwer een volwaardige muur van 30 centimeter dikte opgetrokken heeft en dit op de aslijn tussen beide eigendommen, zoals voorgeschreven door de verkavelingsvoorschriften die het huizenblok beheren, (2) dat de tweede bouwer het nieuwe gebouw inderdaad heeft opgetrokken op een eigen fundering, teneinde de belasting niet over te brengen op de voorafbestaande fundering en scheidsmuur waarbij een voeg van twee centimeter voorzien werd, (3) dat het vrijwillig afzien van de mogelijkheid te steunen op de voorafbestaande muur, zoals voorzien in artikel 657 van het Burgerlijk Wetboek, echter op zich nog geen enig criterium is om uit te maken of van de scheidsmuur gebruik gemaakt werd, (4) dat het voorzien van een volledig eigen stabiliteitsstructuur immers behoort tot de regels van de kunst om te vermijden dat de onvermijdelijke zettingen van de nieuwbouw de bestaande constructie zouden gaan belasten met scheurvorming en barsten tot gevolg in de voorafbestaande woning (reden waarom dan ook, zoals gebruikelijk, in deze zaak een voorafgaandelijke plaatsbeschrijving van het bestaande gebouw opgesteld werd), (5) dat de nieuwe muur slechts een dikte heeft van 14 centimeter, terwijl de andere wanden van het gebouw naast de muren met dezelfde bakstenen van 14 centimeter dikte nog 5 centimeter isolatie en een gevelsteen van 9 centimeter hebben, zijnde ongeveer 29 centimeter dikte, (6) dat de nieuwbouw moeilijk is weg te denken (bedoeld wordt allicht : voor te stellen ; eigen toevoeging) zonder de voorafbestaande muur, bij gebrek aan voldoende klimatologische bescherming met een muur van slechts 14 centimeter dik, afgezien van de vraag of een muur van slechts 14 centimeter dikte al dan niet in strijd zou zijn met de bouwvergunning, toegekend op grond van de neergelegde plannen, die een (volwaardige) buitenmuur voorzien, zijnde met inbegrip van de door verweerster reeds opgerichte muur, (7) dat bij eventuele sloop van het gebouw T., de nieuwe muur geenszins zou volstaan als buitenmuur en een isolatieplaat zou moeten bevestigd worden tegen de nieuwe muur waarna ook een gevelsteen gezet zou dienen te worden, (8) dat de constructie van de nabuur nodig blijft om de normale bruikbaarheid van het tweede gebouw te kunnen behouden om reden van scheidend vermogen, thermische isolatie en akoestische isolatie, (9) dat het feit dat er geen verankering voorzien was tussen beide gebouwen en dat er een eigen fundering bestaat, niet afdoet aan het bovenstaande, (10) dat de roofing van het tweede dak werd gebrand bovenop de oorspronkelijke dorpel in hardsteen van het gebouw T., waaraan het feit dat de tweede bouwer ter hoogte van de roofing, aangebracht om de slagregen op eigen hogere zijmuren op te vangen, een goot aangebracht heeft, niets wijzigt, en (11) dat het duidelijk is dat door het optrekken van zo'n dunne muur, de tweede bouwer de impliciete maar duidelijke wil heeft de muur voor gemeen te houden.
Grieven
1.1. Eerste onderdeel
De rechtbank stelt op correcte wijze vast (1) dat overeenkomstig artikel 661 van het Burgerlijk Wetboek elke eigenaar van een erf dat paalt aan een muur het recht heeft om die muur geheel of gedeeltelijk gemeen te maken, mits hij aan de eigenaar van de muur de helft vergoedt van zijn waarde ofwel de helft van de waarde van het gedeelte dat hij gemeen wil maken, en de helft van de waarde van de grond waarop de muur gebouwd is, (2) dat niemand kan gedwongen worden een mandeligheid te verwerven die hij niet wil, voor zover uiteraard door de nieuwe buurman geen gebruik gemaakt wordt van de voorafbestaande muur, (3) dat het recht van de eigenaar van een muur om zijn nabuur te dwingen tot aankoop van de mandeligheid, daarnaast veronderstelt dat de nabuur een bezitsaanmatiging pleegt of een feitelijkheid die op een bezitsaanmatiging neerkomt en dat deze bezitsaanmatiging of feitelijkheid van die aard is dat daaruit de ondubbelzinnige wil blijkt van de inbezitnemer om de mandeligheid van de scheidsmuur te verwerven, en (4) dat de enkele omstandigheid dat de nabuur voordeel haalt uit het bestaan van een voorafbestaande muur op zich evenwel nog geen bezitsaanmatiging inhoudt.
Door te oordelen dat bijgevolg dient te worden nagegaan of de (voorafbestaande) betwiste scheidsmuur na het optrekken van de nieuwbouw afgebroken zou kunnen worden en dat moet worden nagegaan wat er uiteindelijk overblijft, in welk verband werd vastgesteld dat indien deze overblijvende constructie voldoende is om het nieuwe gebouw op volwaardige wijze af te sluiten en te beschermen, er geen sprake is van inbezitneming, en dat indien de overblijvende constructie daarentegen onvoldoende is als zelfstandige constructie, er ongetwijfeld gebruik wordt gemaakt van de essentiële functies van de scheidsmuur en er wel degelijk inbezitneming is, kent de rechtbank van eerste aanleg aan artikel 661 van het Burgerlijk Wetboek een draagwijdte toe die deze bepaling niet heeft en schendt zij aldus artikel 661 van het Burgerlijk Wetboek.
Op grond van wat wordt bepaald in artikel 661 van het Burgerlijk Wetboek, is het Hof met name van oordeel dat het recht van de eigenaar van een muur om zijn nabuur te dwingen tot aankoop van de mandeligheid, veronderstelt dat de nabuur een bezitsaanmatiging neerkomt en dat deze bezitsaanmatiging of feitelijkheid van die aard is dat daaruit de ondubbelzinnige wil blijkt van de inbezitnemer om de mandeligheid van de scheidsmuur te verwerven, alsook dat de enkele omstandigheid dat de nabuur voordeel haalt uit het bestaan van een voorafbestaande muur op zich nog geen bezitsaanmatiging inhoudt.
Voornoemde beoordeling van de rechtbank van eerste aanleg betreffende wat dient te worden nagegaan en onderzocht, miskent deze algemene beginselen aangezien ter zake geen rekening wordt gehouden met het feit dat de enkele omstandigheid dat de nabuur voordeel haalt uit het bestaan van een voorafbestaande muur op zich nog geen bezitsaanmatiging inhoudt (schending van het artikel 661 van het Burgerlijk Wetboek).
1.2. Tweede onderdeel
Uit de in het middel aangehaalde vermeldingen en vaststellingen van het bestreden vonnis kan verder niet worden afgeleid dat aan de voorwaarde is voldaan dat de nabuur, te dezen eiseres, een bezitsaanmatiging of een feitelijkheid die op een bezitsaanmatiging neerkomt, pleegt waaruit de ondubbelzinnige wil blijkt van de inbezitnemer om de mandeligheid van de scheidsmuur te verwerven.
Voor het aanwezig zijn van een (ondubbelzinnige) daad van inbezitneming, neemt het Hof als enig criterium in aanmerking de al dan niet bevestiging of vastmetseling van de ene muur aan de andere.
Ofschoon er sprake is van inbezitneming wanneer de nabuur bouwwerken op of tegen de muur doet steunen, kan geen inbezitneming worden aanvaard wanneer dit niet het geval is.
Het Hof oordeelt namelijk dat de enkele omstandigheid dat de nabuur voordeel haalt uit het bestaan van een voorafbestaande muur, op zich nog geen bezitsaanmatiging inhoudt, en sluit zich aldus niet aan bij de ruime interpretatie, gehuldigd door een deel van de rechtspraak, die het feit dat de nabuur voordeel haalt uit het bestaan van een voorafbestaande muur, bijvoorbeeld doordat hij slechts een dunne wand opricht die door de bestaande scheidingsmuur bescherming krijgt tegen wind, regen, warmte, koude en geluid, als een daad van inbezitneming beschouwde.
Mede aangezien in casu door de rechtbank wordt vastgesteld dat vrijwillig werd afgezien van de mogelijkheid te steunen op de voorafbestaande muur, dat er geen verankering voorzien was tussen beide gebouwen en dat het tweede gebouw een eigen fundering heeft (zie het vonnis, p. 4, derde en laatste alinea), kan bijgevolg uit de vermeldingen en vaststellingen van het vonnis niet worden besloten tot het bestaan van de ondubbelzinnige wil van de inbezitnemer om de mandeligheid van de scheidsmuur te verwerven.
Uit de vermeldingen en vaststellingen van het vonnis kan met andere woorden niet worden afgeleid dat aan de voorwaarde is voldaan dat de nabuur een bezitsaanmatiging of een feitelijkheid die op een bezitsaanmatiging neerkomt, pleegt, waaruit de ondubbelzinnige wil blijkt van de inbezitnemer om de mandeligheid van de scheidsmuur te verwerven.
Aldus is de beslissing van de rechtbank van eerste aanleg niet wettelijk verantwoord (schending van artikel 661 van het Burgerlijk Wetboek).
Minstens miskent het bestreden vonnis het begrip "feitelijk vermoeden", nu uit de in het middel aangehaalde vermeldingen en vaststellingen van dit vonnis niet kan worden afgeleid dat er in casu meer is dan gewoon "enig voordeel" halen uit de muur van de natuur, noch dat de ondubbelzinnige wil blijkt van de inbezitnemer om de mandeligheid van de scheidsmuur te verwerven (schending van de artikelen 1349 en 1353 van het Burgerlijk Wetboek).
2. Tweede middel
Geschonden wettelijke bepalingen
&§9472; artikel 663 van het Burgerlijk Wetboek ;
&§9472; voor zoveel als nodig, artikel 653 van het Burgerlijk Wetboek.
Aangevochten beslissingen
Ter ongegrondverklaring van het hoger beroep van eiseres en ter bevestiging van het bestreden vonnis stelt de twintigste kamer van de Rechtbank van Eerste Aanleg te Brussel in het bestreden vonnis van 21 juni 2002 tevens vast (1) dat, wat de beide scheidingsmuurtjes betreft (een laag scheidingsmuurtje van 40 centimeter hoog en 5 meter lang met deksteen in blauwe hardsteen) in de achteruitbouwzone en langs de tuinzijde (3 meter + 1,2 meter lang), blijkt dat deze muren volledig op kosten van verweerster gebouwd werden en te paard staan op de aslijn, in welk verband werd gewezen op het feit dat eiseres raadsman aangaande het voorste scheidingsmuurtje, in strijd met hetgeen later in de appèlconclusie (p. 6, onderaan) vermeld werd, stelde dat dient te worden nagegaan of dit te paard is gebouwd door verweerster op de scheidingslijn en dat alleen in het laatste geval er sprake kan zijn van inbezitname van deze "gemene muur" door eiseres, en (2) dat hetzelfde geldt voor de oorspronkelijk geplaatste scheidingsmuur aan de achterkant, die bovendien duidelijk dienst doet als borstwering (veiligheid voor de terrasgebruikers van het nieuw gebouw) en als scherm in functie van de wetgeving welke rechte uitzichten op andermans erf op zo'n dichte afstand verbiedt, waarbij nog werd opgemerkt dat bij het afbreken van het gebouw T., vanuit het terras een recht uitzicht zou bestaan op het erf T. en dat de eigenaar van het erf T. de oprichting van een scheidswand zou kunnen vorderen (zie het vonnis, p. 5, vierde en vijfde alinea).
Grieven
Betreffende de scheidingsmuurtjes in de achteruitbouwzone en langs de tuinzijde, zijn de artikelen 653 en 663 van het Burgerlijk Wetboek van toepassing.
Indien dergelijke muren volledig op kosten van de eerste bouwer gebouwd werden en te paard staan op de aslijn, zoals in onderhavige zaak werd vastgesteld, geldt in principe dat niemand verplicht kan worden om tussen te komen in de kosten van een reeds opgerichte gemene muur, tenzij hij van de muur gebruik zou maken, zoals door eiseres voorgehouden (appèlconclusie, p. 6, punt 2).
Waar kan worden aangenomen dat dit laatste door de rechtbank met betrekking tot de scheidingsmuur aan de achterkant van de gebouwen (langs de tuinzijde) impliciet wordt vastgesteld door te overwegen dat deze muur duidelijk dienst doet als borstwering en als scherm in functie van de wetgeving welke rechte uitzichten op andermans erf op zo'n dichte afstand verbiedt, wordt betreffende het laag scheidingsmuurtje (van 40 centimeter hoog en 5 meter lang met deksteen in blauwe hardsteen) in de achteruitbouwzone niet vastgesteld dat eiseres van deze muur gebruik maakt.
Bijgevolg is het bestreden vonnis ter zake niet wettelijk verantwoord (schending van de artikelen 663 en, voor zoveel als nodig, 653 van het Burgerlijk Wetboek).
IV. Beslissing van het Hof
1. Eerste middel
Eerste onderdeel
Overwegende dat, krachtens artikel 661 van het Burgerlijk Wetboek, de eigenaar van een privatieve scheidingsmuur de prijs voor het gemeen maken van die muur van zijn nabuur kan vorderen, indien en voor zover deze van de muur op zodanige wijze gebruik maakt dat hij zich het medebezit daarvan aanmatigt, aldus inbreuk pleegt op het uitsluitende eigendomsrecht van zijn nabuur en daarmee redelijkerwijze niet kan voortgaan zonder de impliciete wil de muur voor gemeen te houden ;
Dat de enkele omstandigheid dat de nabuur voordeel haalt uit de vooraf bestaande muur, geen dergelijke bezitsaanmatiging inhoudt ;
Overwegende dat het bestreden vonnis oordeelt dat om uit te maken of eiseres verplicht is de vooraf bestaande muur van verweerster over te nemen, moet worden nagegaan of na het afbreken van de vooraf bestaande muur van verweerster, de overblijvende constructie van eiseres voldoende is om het nieuwe gebouw van eiseres op een volwaardige wijze af te sluiten en te beschermen en dat, in het geval die onvoldoende blijkt, eiseres gebruik maakt van de essentiële functies van de scheidsmuur van verweerster, zij die muur in bezit neemt en tot overname ervan verplicht is ;
Dat het enkele feit dat van de essentiële functies van de vooraf bestaande muur gebruik wordt gemaakt, geen bezitsaanmatiging van de vooraf bestaande muur van verweerster inhoudt ;
Overwegende dat het bestreden vonnis dat aldus eiseres verplicht tot overname van de muur van verweerster enkel op grond van een voordeel dat eiseres daaruit haalt, artikel 661 van het Burgerlijk Wetboek schendt ;
Dat het onderdeel gegrond is ;
2. Tweede middel
Overwegende dat artikel 663 van het Burgerlijk Wetboek bepaalt dat, in de steden en voorsteden, eenieder zijn nabuur kan verplichten om bij te dragen tot het bouwen en herstellen van de afsluiting die dient tot scheiding van hun in die steden en voorsteden gelegen huizen, binnenplaatsen en tuinen ;
Dat die bepaling niet oplegt dat een op de scheidingslijn vooraf bestaande muur door de nabuur moet worden overgenomen als hij daar geen gebruik van maakt ;
Overwegende dat het bestreden vonnis eiseres verplicht tot overname van het scheidingsmuurtje van 40 cm hoog en 5 meter lang in de achteruitbouwzone op de enkele grond dat het werd gebouwd schrijlings op de aslijn en volledig op kosten van verweerster ;
Dat het bestreden vonnis aldus artikel 663 van het Burgerlijk Wetboek schendt ;
Dat het middel gegrond is ;
3. Overige grieven
Overwegende dat de overige grieven niet tot ruimere cassatie kunnen leiden ;
OM DIE REDENEN,
HET HOF,
Vernietigt het bestreden vonnis, behalve in zoverre het eiseres veroordeelt tot overname van het scheidingsmuurtje langs de tuinzijde ;
Beveelt dat van dit arrest melding zal worden gemaakt op de kant van het gedeeltelijk vernietigde vonnis ;
Houdt de kosten aan en laat de beslissing daaromtrent aan de feitenrechter over ;
Verwijst de aldus beperkte zaak naar de Rechtbank van Eerste Aanleg te Leuven, zitting houdende in hoger beroep.
 

 

© copyright Elfri De Neve 1984-2005
δ disclaimer


www.elfri.be
elfri@elfri.be
 

Advocatenkantoor Elfri De Neve
Stationsstraat 29
9700 Oudenaarde

voor afspraak 055/31.86.47
Fax. 055/31.14.03

Heeft u een concrete vraag in dit verband
klik dan hier

Gerelateerd
0
Aangemaakt op: wo, 15/07/2009 - 15:15
Laatst aangepast op: vr, 22/01/2010 - 18:56

Hebt u nog een vraag?

Hebt u nog een vraag in dit verband, klik dan hier om uw vraag aan ons te stellen, of meteen een afspraak te maken voor een consultatie.

Aanvulling

Heeft u een suggestie, aanvulling of voorstel tot correctie met betrekking tot deze pagina? Gebruik dit adres om het te melden.